Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

ΣΤΟΝ ΕΛΑΦΡΟ ΚΥΜΑΤΙΣΜΟ ΕΝΑ ΝΗΣΙ ΛΙΚΝΙΖΕΙ ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ:

Φλοίσβος φιλί στη χαϊδεμένη άμμο – Έρωτας! Τη γαλανή του ελευθερία ο γλάρος δίνει στον ορίζοντα. Κύματα φεύγουν έρχονται, αφρισμένη απόκριση στ’ αυτιά των κοχυλιών. Ποιος πήρε την ολόξανθη και την ηλιοκαμένη; Ο μπάτης με το διάφανό του φύσημα. Γέρνει πανί του ονείρου, μακριά την υπόσχεσή του μουρμουρίζει – Φλοίσβος. Απόγευμα. Και η αυτοκρατορική του απομόνωση κι η στοργή των ανέμων του κι η ριψοκίνδυνη αίγλη του. Τίποτε να μην έρχεται Τίποτε να μη φεύγει… Όλα τα μέτωπα γυμνά και για συναίσθημα ένα κρύσταλλο.  [Οδυσσέας Ελύτης, Προσανατολισμοί, Ίκαρος 1940]

 [Από το ελάχιστο φτάνεις πιο εύκολα οπουδήποτε. Μόνο που ’ναι πιο δύσκολο. Κι από το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις, αλλά θέλει να ξέρεις να τ’ αγγίζεις οπόταν η φύση σου υπακούει. Κι από τη φύση – αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της. Για του λόγου το αληθές…]

ΠΡΩΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Του Αιγαίου  (από τη συλλογή ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ, Ίκαρος 1940)
       -I-
Ο έρωτας
Το αρχιπέλαγος
Κι η πρώρα των αφρών του
Κι οι γλάροι των ονείρων του
Στο πιο ψηλό κατάρτι του ο ναύτης ανεμίζει
Ένα τραγούδι


Ο έρωτας
Το τραγούδι του
Κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του
Κι η ηχώ της νοσταλγίας του
Στον πιο βρεμένο βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένει
Ένα καράβι

Ο έρωτας
Το καράβι του
Κι η αμεριμνησία των μελτεμιών του
Κι ο φλόκος της ελπίδας του
Στον πιο ελαφρό κυματισμό του ένα νησί λικνίζει
Τον ερχομό.
       -II-
Παιχνίδια τα νερά
Στα σκιερά περάσματα
Λένε με τα φιλιά τους την αυγή
Που αρχίζει
Ορίζοντας –

Και τ’ αγριοπερίστερα ήχο
Δονούνε στη σπηλιά τους
Ξύπνημα γαλανό μεσ’ την πηγή
Της μέρας
Ήλιος -

Δίνει ο μαΐστρος το πανί
Στη θάλασσα
Τα χάδια των μαλλιών
Στην ξεγνοιασιά του ονείρου του
Δροσιά-

Κύμα στο φως
Ξαναγεννάει τα μάτια
Όπου η ζωή αρμενίζει προς
Τ’ αγνάντεμα
Ζωή –
       -III-
Φλοίσβος φιλί στη χαϊδεμένη άμμο – Έρωτας
Τη γαλανή του ελευθερία ο γλάρος
Δίνει στον ορίζοντα
Κύματα φεύγουν έρχονται
αφρισμένη απόκριση στ’ αυτιά των κοχυλιών

Ποιος πήρε την ολόξανθη και την ηλιοκαμένη;
Ο μπάτης με το διάφανό του φύσημα
Γέρνει πανί του ονείρου
Μακριά την υπόσχεσή του μουρμουρίζει –
Φλοίσβος.

ΚΛΙΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ  (από τη συλλογή ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ, Ίκαρος 1940)
       -I-
Όλα τα σύννεφα στη Γη εξομολογήθηκαν
Τη θέση τους ένας καημός δικός μου επήρε

Κι όταν μέσ’ στα μαλλιά μου μελαγχόλησε
Το αμετανόητο χέρι

Δέθηκα σε’ ένα κόμπο λύπης
       -IΙ-
Η ώρα ξεχάστηκε βραδιάζοντας
Δίχως θύμηση
Με το δένδρο της αμίλητο
Προς τη θάλασσα
Ξεχάστηκε βραδιάζοντας
Δίχως φτερούγισμα
Με την όψη της ακίνητη
Προς τη θάλασσα
Βραδιάζοντας
Δίχως έρωτα
Με το στόμα της ανένδοτο
Προς τη θάλασσα

Κι εγώ –μεσ’ στη Γαλήνη που σαγήνεψα.
       -IΙΙ-
Απόγευμα
Και η αυτοκρατορική του απομόνωση
Κι η στοργή των ανέμων του
Κι η ριψοκίνδυνη αίγλη του
Τίποτε να μην έρχεται Τίποτε
Να μη φεύγει

Όλα τα μέτωπα γυμνά

Και για συναίσθημα ένα κρύσταλλο.

[επιλογές λέξεων από ποιητικές συλλογές του Οδυσσέα Ελύτη, για να μας ΞΥΠΝΗΘΕΙ ΤΟ ΕΝΣΤΙΚΤΟ ΤΟΥ ΩΡΑΙΟΥ, που ολοένα με απίθανες χειρονομίες δρα… Γιατί όντας αρνητικό του ονείρου φαινόμαστε μαύροι και άσπροι και ζούμε τη φθορά πάνω σε μιαν ελάχιστη πραγματικότητα]

Δεν υπάρχουν σχόλια: