Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2015

ΑΣΤΑΡΤΗ ΦΩΝΑΖΩ: «Σ’ ΟΛΑ ΤΑ ΣΤΕΡΝΑ ΚΑΡΦΩΣΕ ΤΟ ΦΩΣ»

Τώρα που το Ποίημα του Υμηττού χαιρετάει τα μενεξεδένια φτερά της αλκυόνας Αίγινας που καταφιλούνε τη θάλασσα, η σπονδή μου ετοιμάζεται ωραία κι αγνή σαν τον ίσκιο Αττικού αμφορέα!.. Έτσι! λαβωμένος απ’ το φως, με σκονισμένα μαλλιά απ’ τη μαρμαρυγή της νύχτας θα έρθω στις γαλάζιες πύλες της πρωίας που άνοιξαν να περάσουν οι θάλασσες… Έτσι! λαβωμένος απ’ το φως ω κάμε ως την καρδιά του ωκεανού να φουσκώσει τούτη μου η πληγή πέρα ως πέρα ως εκεί που τα κυπαρίσσια την χρυσασπρη πεδιάδα φιλούνε και δύουν οι ρομφαίες που τις αγαπούμε και που ως τα σπλάχνα του θανάτου μας πάνε και πάνε… Έτσι… λαβωμένος απ’ το φως ω Αστάρτη θα έρθω[Έκτωρ Κακναβάτος από τη συλλογή FUGA 1943 – ARTWORK: Luciferino]

[Μα πού είναι λοιπόν τα τόξα που μας ξέσκισαν τον νου; Δεν υπάρχουν ξίφη για άλλες πληγές; Πού πήγαν λοιπόν οι άγγελοι; Ποιο κορυφαίο σπόνδυλο απ’ τη σιωπή δεν έχεις; Σφαγμένη εντός σου μια ερώτηση δεν λέει να σωπάσει. Για του λόγου το αληθές…]

Τώρα που το Ποίημα χαιρετάει τα μενεξεδένια φτερά της αλκυόνας ( CYMΦΩΝΙΑ Νο1 από τη συλλογή FUGA 1943)
                -Ι-
Τώρα που το ποίημα
του Υμηττού χαιρετάει
τα μενεξεδένια φτερά
της  αλκυόνας Αίγινας
που καταφιλούνε τη θάλασσα
τη θάλασσα,
η σπονδή μου ετοιμάζεται
ωραία κι αγνή
σαν τον ίσκιο του Αττικού αμφορέα!


                -II-
Έτσι! λαβωμένος απ’ το φως,
με σκονισμένα τα μαλλιά
απ’ τη μαρμαρυγή της νύχτας,
Αστάρτη θα έρθω…
Α!.. τα ποτάμια θα πεθαίνουν
στ’ ασημένια ανάμεσα καλάμια
στις βυσσινιές όχθες… κι εγώ
τι θα πω που να μη
σχίσει το ροδαλό πτίλωμα
της παιδούλας αυγής;
Ακόμη… θα προσεύχομαι
στο αίμα μου που
απ’ τη φωτοπληγή ανεβαίνει
σε θρόμβους πορφυρόφωτους
επάνω ως  …τα ρόδα!..
Ακόμη … εγώ που φοβούμαι
όχι την ευγένεια των φθόγγων
όχι τις θλιβερές σονάτες
ούτε την τιμωρία
του λυπημένου Αρχαγγέλου
που πέρασε τους πρωινούς κήπους
μα μήπως δεν εύρω
στην έρημη κοιλάδα τους αυλούς.
Τους αυλούς που κείτονται
χωρίς στα κοίλα τους σώματα
να ρέουν χρυσά ελεγεία…
Έτσι… λαβωμένος απ’ το φως
ω Αστάρτη θα έρθω…
                -III-
Αστάρτη… ω αυτή την ώρα
τα μαλλιά σου
ας κυριέψουν τα μάτια μας!,,
Να μην έδιωχνες ας ήταν,
τα κύπελλα που ολόχρυσα
σου φέρνουν ν’ αγαπήσεις
τον πόθο μας.
Και να ’ναι στα απόκρημνα
τα μέτωπά μας εσύ
τον ουρανό να κρεμάσεις
και τη λευκή κραυγή
της τρισεύγενης αμυγδαλιάς
θριαμβικό δόρυ
δόρυ στου χειμώνα μας
τα θυμωμένα κάστρα καρφωμένο
Αστάρτη να κρατάς!..

Έτσι! Λαβωμένος απ’ το φως
ω κάμε ως την καρδιά
του ωκεανού να φουσκώσει
τούτη μου η πληγή
πέρα ως πέρα
ως εκεί που τα κυπαρίσσια
τη χρυσασπρη πεδιάδα φιλούνε
και δύουν οι ρομφαίες
που τις αγαπούμε και
που ως τα σπλάχνα του θανάτου
μας πάνε και πάνε!..
                -IV-
Να που τώρα πρέπει
φορώντας τον κόκκινο χιτώνα
της επανάστασης
να που τώρα πρέπει
πατώντας την ολόχρυση κρούστα
της ηλιοστάλαχτης
τη σποδό τη σποδό του Φαέθωνα
να γυρεύω…
Και αυτά τα λουλούδια
που ασπίδα τα κράτησα
στου βάρβαρου κριού τις κουτουλιές
έτσι που μέσα στα φτερά
των περιστεριών τα φέρνω
να τα θάψω πρέπει μέσα στο φως!
Πόσο αίμα να μου στοιχίσει
πόσο αίμα!..
                -V-
Α!.. πού είναι οι βόστρυχοι του Απόλλωνα
καθαρό χρυσάφι.
Οι γαλάζιες πύλες της πρωίας
που άνοιξαν να περάσουν οι θάλασσες.
Τα δάχτυλα της χλόης
που αναβλύζουν απ’ τη γη,
τα όστρακα που τη βοή
του πράσινου πέλαου
λένε και λένε στο βάθος τους.
Το χρυσό αμάξι της μεσημβρίας
που σταμάτησε
στον κουρεμένο κάμπο
ξεζεμένο τα ξανθά του άλογα…
Τι ησυχία… ησυχία…
Πού είναι η φάλαγγα των πλοίων
που είδαν καινούργια άστρα
στις κρύες νύχτες των πόλων;

Όχι! τώρα που στης Αίτνας
τα κόκκινα ρείθρα θα λουστώ
όχι, ας μην στρέψουν το πρόσωπο
οι κρίνοι και οι άγγελοι
καθώς γυμνός σαν μαχαίρι
θα πάλλομαι στα κόκκινα θούρια!..
Μην δεν είναι στους βράχους μας
θρύψαλα η λύρα του Ορφέα
μη δεν ρούφηξε θανάσιμα
η θυμωμένη μας γη
του Ιησού τα αίμα;

                -VI-
Κι εγώ που, ω χαρά μου,
το φως τόσο αγάπησα
όσο μέσα σε άνθη κρύβεται
σε σταλαματιές
όσο στις κορφές των Άλπεων
μετέωρο κρέμεται
κι όσο στα μέτωπα των θεών
σαν λεπίδι γλιστράει
κι εγώ λαβωμένος απ’ το φως
Αστάρτη, φωνάζω
«σ’ όλα τα στέρνα
κάρφωσε το φως, το φως!..»

[επιλογές λέξεων από ποιητικές συλλογές του Έκτοτα Κακναβάτου, σε σένα που ποιος ξέρει πόσες φορές η λατρεία σου θα μου γίνει γέφυρα να περάσω απ’ την άβυσσο στο καυτερό γήινο αίμα. Και μόνο το βήμα μένει κατά σένα, το ελάχιστο μέτρο να σε ψάχνω, όχι να σε βρω. Σου φωνάζω: «σ’ όλα τα στέρνα κάρφωσε το φως]

Δεν υπάρχουν σχόλια: