Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΛΗΞΗΣ ΤΑ ΕΥΚΟΛΑ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΗΜΑΤΑ:

Τώρα που πίσω από πέλαγα έχουν χαθεί τα παλαιά μου οράματα και δεν με φθάνει η μορφή τους κι η ανάμνησή τους μ’ άφησε… Δεν θα το ’θελα ποτέ σε τέτοιες σκέψεις να γυρίσω. Μα είναι νύχτες, κάποιες ατέλειωτες, που από τα πέλαγα όλως ακούραστα τα παλαιά μου οράματα τα φέρνω πίσω! [ΚΑΠΟΙΕΣ ΝΥΧΤΕΣ από τη συλλογή ΕΡΕΒΟΣ της Κικής Δημουλά – ARTWORKS: Nekhbesun]

[Ανακινήστε καλά προ της χρήσεως… Προς τούτο εσωκλείονται οδηγίες. Αν τις διαβάσεις προσεκτικά – σύνθεση, προφυλάξεις, δοσολογία – θα δεις ότι τις ίδιες ακριβώς παρενέργειες επιφυλάσσει η μικρή δόση αγάπης και η μεγάλη. Οι λέξεις φταίνε, Αυτές ενθάρρυναν τα πράγματα ν’ αρχίσουν να συμβαίνουν. Για του λόγου το αληθές… Ιδού…]

Απολογισμός (από τη συλλογή ΕΡΕΒΟΣ 1956)
Δυο στήλες χαρακώστε
για τις ζημιές της μέρας τούτης
και τα κέρδη της.



Τα σοβαρά νοήματα,
τις φωτεινές σας σκέψεις, τα διαβάσματα,
τα’ από τη μια γραμμή στην άλλη
άτεγκτα περάσματα,
στη στήλη των κερδών να σημειώσετε.

Τα ονειροπολήματα
με τα μικρά τους χάσματα,
της φαντασίας σας τα εύκολα πηδήματα,
για όλα αυτά της πλήξης τα τεχνάσματα,
δεν ξέρω, μη βιασθείτε,
ίσως των αυριανών κερδών τη στήλη χρειασθείτε.

Μα την ημέρα ολόκληρη που έφυγε
μη γελαστείτε και ξεχάστε
στη στήλη των τρανών απωλειών
να την περάσετε

Μονοκονδυλιές (από τη συλλογή ΕΡΕΒΟΣ 1956)
Εύκολα περιγράφομαι και λύνομαι
με μονοκονδυλιές.
Δεν είναι βαρετό αυτό
τις χειμωνιάτικες βραδιές.

Τραβήξτε πρώτα μια στερεά,
μπηγμένη κατακόρυφα.
Αυτή θα ’ναι η πίστη μου.
Μιαν άλλη αμέσως από απέναντι
βυθίστε την στο κέντρο της σχεδόν,
κατάλληλα έτσι
να μοιάζει η πρώτη κλονισμένη.
Βάλτε μεγάλες πλάι σε μικρές,
αχνές σε τονισμένες δίπλα,
να δείχνουνε τις τάσεις μου.
Φροντίστε αυτές να μην τελειώνουνε ποτέ
γιατί θα συντομέψετε άσχημα τη λύπη μου.
Πετάξτε σκόρπιες μερικές,
αλλά σ’ απίθανη κατεύθυνση,
τις αντιφάσεις μου.
Δυο μεγάλες κεντρικές προσθέστε
με του μοιραίου το χάσμα ανάμεσά τους.

Τώρα με το μολύβι
(ή με τη φαντασία σας)
φροντίστε πάνω από αυτά
μια καταχνιά να κάθεται,
γιατί με σκέτη μονοκονδυλιά
η θλίψη δεν περιγράφεται.

[επιλογές λέξεων από την ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΜΑΖΙ στο ΛΙΓΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ της Κικής Δημουλά. Λοιπόν, κάποια φορά ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΑΜΕ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΩΣ, στου σεντονιού τις όχθες, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ. ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ ο φιλοπαίγμων μύθος μας ακολουθεί, εκτός αν κλαίει το φεγγάρι οπότε βγαίνω στο μπαλκόνι το «Διότι» να ρωτήσω τι συμβαίνει. Μη φοβάσαι, είσαι ΕΠΙ ΤΑ ΙΧΝΗ ΗΧΟΥ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΕΩΝ. Γι’ αυτό πάρε μαζί σου για σιγουριά την απαίτηση να μην σ’ αγγίξω διόλου και σου υπόσχομαι εγκαίρως να ξυπνήσω ώστε να μην σε πάρει είδηση ο ύπνος σου ότι λείπεις. ΧΑΙΡΕ ΠΟΤΕ]

Δεν υπάρχουν σχόλια: