Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

ΣΕ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΣΟΥ ΘΑ ΜΟΥ ΓΙΝΕΙ ΓΕΦΥΡΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ ΣΤΟ ΚΑΥΤΕΡΟ ΓΗΙΝΟ ΑΙΜΑ

Α!.. εσύ τρισαγαπημένη που έμελλε στη λήκυθο της αγάπης σου να συλλέγεις τις ακατανόητες τρικυμίες μου,  κοίταξε τη θύελλα των βημάτων μου να χυμάει ακαταμάχητη στους εαρινούς δρόμους που ανθίζουνε χαμόγελα παιδιών! Αγαπημένη έχω λαβωμένο το νου από μια δύναμη μα τα μάτια σου αγαπημένη μέσα στις ροδοδάφνες  τι ψάχνουν να βρουν τα λησμονημένα βήματά μου και τις σιωπές μου; Τι είναι πέρα απ’ την αγάπη; να πατήσωμε πάνω στην ψυχή μας και στο νου τόσο ψηλά ανεβαίνοντας που ούτε να πονούμε ούτε ν’ αγαπούμε… Α… Όλα εσείς που με πεθαίνετε χωρίς να αγγίξω την άσπιλη σάρκα σας… Ω αν είχα μιαν άπειρη τρέλα να σας σωριάσω ανάσκελα στις υπερήφανες αράχνες των άστρων… Μέσα μου είναι ο Θεός που τον τρέμουν οι θεοί [Εκτωρ Κακναβάτος Fuga ART by h. Kopp Delaney]

[Μα πού είναι λοιπόν τα τόξα που μας ξέσκισαν τον νου; Δεν υπάρχουν ξίφη για άλλες πληγές; Πού πήγαν λοιπόν οι άγγελοι; Τόσο πολύ προσπεράσαμε τα κυανά όνειρα των φτερών τους; Ποιο κορυφαίο σπόνδυλο απ’ τη σιωπή δεν έχουμε; Σφαγμένη εντός μας μια ερώτηση δεν λέει να σωπάσει. Για του λόγου το αληθές…]

Α!.. εσύ τρισαγαπημένη που έμελλε στη λήκυθο της αγάπης να συλλέγεις τις τρικυμίες μου…
Απόψε τα μάτια σου
αγαπημένη θ’ ανατείλουν
πάνω σε πορφυρές ανταύγειες πελάων…
Αν δεις την Αργώ μου
μεσοθάλασσα
να μάχεται με τον εαυτό της
θυμήσου πως αγάπησα πολύ
τα γαλανά σύνορα της κόρης σου
και των πελμάτων σου
τους ολάργυρους θρόους
κι άπληστος κι ακαταμάχητος
κίνησα να ψαύσω
τις εσθήτες των θεών και τους βοστρύχους
των άστρων…
Τρισαγαπημένη… ευλόγησε μου την ορμή
που υψώθηκε ως νεφέλη
απ’ την πύρινη σύγκρουση
των αιμάτων μας!..

Αγαπημένη σ’ ευχαριστώ
που μ’ έκαμες να μισώ
και να φεύγω…
άραγε υποπτεύθηκες
πως στις τρυφερές σου παλάμες
θ’ άφηνα το χρώμα και τη γεύση
του προσώπου μου
για να «φύγω» γεμάτος από
την κυανή απουσία σου…
Α!.. πού είναι το αίμα τ’ ουρανού
να χαθούμε εισδύοντας
στις ερυθρές αίθουσες του
και στις φλέβες των άστρων;

Μα πού είναι λοιπόν τα τόξα
που μας ξέσχισαν το νου;
Δεν υπάρχουν ξίφη
για άλλες πληγές;
Πού πήγαν λοιπόν οι άγγελοι;
Τόσο πολύ προσπεράσαμε
τα κυανά όνειρα των φτερών τους
που στο μέτωπο μας δεν διακρίνεται
ούτε το πτώμα μιας αστραπής!..



Δεν νοιώθω περισσότερο γιατί αγαπώ!.. Δεν καταλαβαίνω περισσότερο γιατί σκέφτομαι!..
Κι εμείς που ξεκινήσαμε
με αργυρές χίμαιρες κεντημένες
στ’ αλλόφρονα στήθια
ζωσμένοι πολύτιμα σπαθιά απ’ τη Δαμασκό,
σημαδεμένοι στον ξέφρενο νου
από δήγματα κόμπρα,
είχαμε ακούσει…
ω… είχαμε ακούσει κωδωνοκρουσίες
ανάμεσα στ’ άστρα
και θραύοντας τα λεπτά κόκκαλα
της χλόης, στους ανέμους απλώσαμε
τα βλέφαρα να νεύουν
προς την ωραία ομορφιά
για τελευταία φορά!..

Κι όμως κοιτάχτε που
κυκλωθήκαμε από τα βλέφαρα
των παρθένων…
Πάνω απ’ τον πόλο
η λευκή παλάμη του Αϊτάγκα
νεύει να παραδοθούμε.
Τ’ αστέρια με ραγισμένους τους ώμους
δεν θα μας δείξουνε πια
άλλους δρόμους…
Στις οροσειρές φάνηκαν
οι καυτεροί θρίαμβοι που αλαλάζουν
να παραδοθούμε, να παραδοθούμε…
Αχ… πού είναι μια φλόγα
να μας χαρίσει
την ησυχία της τέφρας!..

Αγαπημένη, αγαπημένη,
άνοιξε τις σκοτεινές σου παλάμες να σκεπάσεις
το λείψανο μιας επιθυμίας…
από κει ψηλά άστραφτε προς τα κάτω
το σέλας της κόμης σου
και τρίκλιζαν τα φτερά μου
σ’ αργυρά δάση θανάτου…
Τόσο που σ’ αγαπώ πώς κίνησα
να φύγω για Νιρβάνες
που πηγάζουν απ’ τα μέλη σου;
Είσαι τόσο καλή
να δεχθείς το λαβωμένο κύκνο
που έρχεται πάλι
να τυλίξει στους μηρούς σου
το λευκό κίονα του λαιμού του;
Άφησε να βυθίσω το ράμφος μου
στη σάρκα σου που ασπαίρει
από ψυχές γήινων μετάλλων
για να πνίξω τον βόγγο
του ωκεανού που κλαίει εντός μου…
Ω … πόσο αγαπώ, αγαπώ!..

[επιλογές λέξεων από ποιητικές συλλογές του Έκτοτα Κακναβάτου, σε σένα που ποιος ξέρει πόσες φορές η λατρεία σου θα μου γίνει γέφυρα να περάσω απ’ την άβυσσο στο καυτερό γήινο αίμα. Και μόνο το βήμα μένει κατά σένα, το ελάχιστο μέτρο να σε ψάχνω, όχι να σε βρω. Σου φωνάζω: «σ’ όλα τα στέρνα κάρφωσε το φως]

Δεν υπάρχουν σχόλια: