Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015

ΠΡΟΔΟΜΕΝΟΣ ΚΑΘΕ ΟΝΕΙΡΟΥ ΚΙ ΕΡΩΤΑ ΦΥΛΑΧΤΟ ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΧΑΔΙ:

Με το νου, σκληρό διαμάντι, ράγισα της καρδιάς το κρύσταλλο κι ακόμη ούτε η Μούσα, η άλλη μοίρα, η μάγισσα, δάφνη δε μου κάρφωσε στην κόμη… Θα σε βρω, θα μείνουμε ώρες λέοντας τόσα, τόσα ασήμαντα κι ωραία… ιστορίες γνωστές γεμάτες γλύκα, γλέντια ναυτικών ως το ξημέρωμα για μια ζαχαρένια ή μιαν Αννίκα!.. Και θα ακούω εσένα και τα κύματα –φλοίσβος η φωνή σου, η πνοή σου αρμύρα- και ξεχνώντας τα άλυτα προβλήματα θα χαρώ ξανά της γης τα μύρα [Γιάννης Ρίτσος – ARTWORKS: igor morski]

 «Την πρώτη και την τελευταία σου λέξη την είπαν ο έρωτας και η επανάσταση. Όλη σου τη σιωπή την είπε η ποίηση»: Ο Ρίτσος συνήθιζε να γράφει παράλληλα συλλογές και συνθέσεις συχνά διαφορετικής υφής και διάθεσης, αντισταθμίζοντας τους υψηλούς τόνους του έπους και της λυρικής έξαρσης με τη χαμηλότερη εσωτερική φωνή, την εκτεταμένη σύνθεση με το βραχύ, συμπυκνωμένο ποίημα, την αγωνία του με στίχους ζωικής χαράς και απόλαυσης

ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ (επιλογή)
Επιθυμία
Θα ’ρθω μιαν αυγή του Απρίλη, που άλικα
ρόδα θα μαδά στην πνοή του ανέμου,
λίγο φως να πιω στον ανθοκάλυκα
της φιλίας σου, φίλε μακρινέ μου.



Να φανούν ζητώντας τα αφανέρωτα,
σύντομα με πρόφτασε το βράδυ
προδομένος κάθε ονείρου κι έρωτα
φυλαχτό δεν έχω ούτε ένα χάδι.

Με το νου, σκληρό διαμάντι, ράγισα
της καρδιάς το κρύσταλλο, κι ακόμη
ούτε η Μούσα, η άλλη μοίρα, η μάγισσα,
δάφνη δεν μου κάρφωσε στην κόμη.

Το στερνό και μόνο εφόδιο χάλασα,
μα ως θα πλέω, καλέ μου, στην Χαλκίδα
απ’ το πλοίο θα ρίξω μες τη θάλασσα
τη βαριά του μάταιου αλυσίδα.

Θα σε βρω, θα μείνουμε ώρες λέοντας
τόσα, τόσα ασήμαντα κι ωραία.
Με τα μάτια στο γαλάζιο πλέοντας
θα γεμίσω φως τον αμφορέα.

Αντικρύ γυαλί ο γιαλός και πάνω του,
σε σαπφείρου γλάστρα, οι γλάροι κρίνοι
θα ’χε ο νους τξ χάρη του αστεφάνωτου,
δίχως πια να κρίνεται ή να κρίνει.

Θα μου λες –πρωτόγνωρο φανέρωμα! –
ιστορίες γλυκές γεμάτες γλύκα,
γλέντα ναυτικών ως το ξημέρωμα
για μια ζαχαρένια ή μιαν Αννίκα.

Και θ’ ακούω εσένα και τα κύματα
-φλοίσβος η φωνή σου, η πνοή σου αρμύρα-
και ξεχνώντας τ’ άλυτα προβλήματα
θα χαρώ της γης τα μύρα.

Κι όταν θα βραδιάσει – ωχ, έγια λέσα μας,
έγια μόλα, αδέλφι στην ορφάνια-
ομορφιές απλές θα λάμψουν μέσα μας,
όπως στο γιαλό τα πυροφάνια.

Αν κάποιος θα ’θελε να διαβάσει την ιστορία του αιώνα, θα την έβρισκε ακέραια στην ποίηση του Ρίτσου: στα ποιήματα που την κατέγραψαν σαν χρονικό, στα εγερτήρια άσματα, σε ύμνους ηρώων και ελεγεία… Κι ακόμα, πιο βαθιά, στο εσωτερικό οδοιπορικό του ποιητή, που το αποτύπωσε μέρα τη μέρα με σαφήνεια ή υπαινικτικά. Κι αυτό το «υπαινικτικά» λέει περισσότερα για τη βία του καθεστώτος, τις νοοτροπίες και τη συμβατική ηθική, τους ιδεολογικούς πειθαναγκασμούς. Με προσωπεία και δάνειες φωνές αρθρώνει την αλήθεια του. Οι αμφισημίες, οι αντιφάσεις, οι παλινωδίες μαρτυρούν τη σκληρή πάλη του στοχαστή που δέχεται τα δυσοίωνα μηνύματα των καιρών, ενώ έχει συνδέσει το πεπρωμένο του με το υψηλότερο όραμα της ανθρωπότητας

Δεν υπάρχουν σχόλια: