Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΛΙΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ:

Κι απ’ την πολλή βροχή το Αιγαίο θα πρασινίσει Νίκο Νίκο το Αιγαίο θα πρασινίσει Τα δάση κρύβουν τα νησιά και τα νησιά τα δάση Νίκο Νίκο τα δάση κρύβουν τα νησιά Σαν τους αιώνες τ’ άλογα περνούν κι αφήνουν σύννεφα Νίκο Νίκο περνούν κι αφήνουν σύννεφα Σκόνη του ρολογιού ήρθαν τα κύματα ένα πρωί Νίκο Νίκο ήρθαν τα κύματα ένα πρωί Κι έμεινες ολομόναχος εσύ μες στο καράβι Νίκο Νίκο ολομόναχος μες στο καράβι Οι άνθρωποι πάνε κι έρχονται μένουν τ’ αγάλματα Νίκο Νίκο μένουν τ’ αγάλματα Τα χείλια μας θα ξανασμίξουν σπαθιά και γαρούφαλα Νίκο Νίκο σπαθιά και γαρούφαλα Οι άνεμοι θα ξαναρθούν μια μέρα ζωηρότεροι Νίκο Νίκο θα ξαναρθούν ζωηρότεροι Και τότε αλίμονο σ’ αυτούς με τα ορθάνοικτα πανιά Νίκο Νίκο τούτη την άνοιξη Αλίμονο στα κατάξανθα μαλλιά στα κρύα μάτια Νίκο Νίκο Μοριά και Ρούμελη Αλίμονο στα μάτια αυτά που θα σε δουν κατάματα Νίκο Νίκο χιλιάδες φλάμπουρα Αλίμονο στα κορίτσια που σ’ αγαπούν παράφορα Νίκο Νίκο Τσόγκα και Λεπενιώτη Χίλιες φορές αλίμονο στην ομορφιά του κόσμου [ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ από το βιβλίο του Νάνου Βαλαωρίτη ΠΟΙΗΜΑΤΑ-1 (1944-1964, Εκδόσεις Ύψιλον)- ART by GORDIN Misha three colors]

Τίποτα δεν μας εμποδίζει να βεβαιωθούμε αν είναι πραγματική η θάλασσα που σφαδάζει πάνω στα βράχια σαν γυναίκα αλυσοδεμένη στη στεριά. Όμως πρέπει πρώτα να χαράξουμε στην πέτρα ένα χαμόγελο, ν’ ανάψουμε στους στίχους μερικές μεγάλες φωτιές όπως το απαιτούν οι συνήθειες των ναυαγών και η φαντασία των ποιητών. Για του λόγου το αληθές…

Ο Ύμνος του Χωρισμού (από το βιβλίο του Νάνου Βαλαωρίτη ΠΟΙΗΜΑΤΑ-1 (1944-1964, Εκδόσεις Ύψιλον)
Λιώσανε λιώσανε μες το κορμί μας
Τα χρόνια και μπήκανε μέσα στη γη
Δεν μας πληρώσανε την αμοιβή μας
Άκου πώς χάθηκαν οι στρατηγοί
Μια νύχτα μάτωσαν τα όνειρά μου
Τα άστρα γκρεμίστηκαν από ψηλά
Δεν ξαναγύρισαν τα γονικά μου
Κι έτσι δεν μάθαμε τα μυστικά.


Εδώ που χτύπησαν καμπαναριά
Δεν υπογράψαμε την κατοχή μας
Όλα χαμήλωσαν και τα βουνά
Γυμνά και τα νησιά μες στη σιωπή μας
Πώς δεν τα’ ακούσαμε να χαμηλώνουν;
Πόσοι δεν πνίγηκαν από φωτιά
Μες στα καράβια μας πόσοι παγώνουν
Κι έτσι δεν μάθαμε τα μυστικά.

Και το ταξίδι μας μέσα στο χιόνι
Και μέσα στο πέλαγος οι πελαργοί
Και την πυξίδα μας απομονώνει
Η αλλαγή, εδώ που φτάσαμε η βροχή
Μα δυναμώνει, το μήνυμά μου
Κανείς δεν έμαθε και τα στενά
Στρατός  δεν πέρασε με τ’ άρματά μου
Κι έτσι δεν μάθαμε τα μυστικά.

Φίλοι μου εσείς που μείνατε μακριά μου
Εσείς που μείνατε φυλακισμένοι
Μέσα στην άμμο κι εσείς οι πικραμένοι
Κι αυτοί που πέθαναν στη γειτονιά μου
Γενναίοι κι άλλοι συλλογισμένοι
Δε σας λησμόνησα και την καρδιά μου
Σας άφησα κι αυτή να σας μαθαίνει
Αν δεν πεθάνω αυτά τα μυστικά μου.

Κι απ’ την πολλή βροχή το Αιγαίο θα πρασινίσει
Νίκο Νίκο το Αιγαίο θα πρασινίσει
Τα δάση κρύβουν τα νησιά και τα νησιά τα δάση
Νίκο Νίκο τα δάση κρύβουν τα νησιά
Σαν τους αιώνες τ’ άλογα περνούν κι αφήνουν σύννεφα
Νίκο Νίκο περνούν κι αφήνου σύννεφα
Σκόνη του ρολογιού ήρθαν τα κύματα ένα πρωί
Νίκο Νίκο ήρθαν τα κύματα ένα πρωί
Κι έμεινες ολομόναχος εσύ μες στο καράβι
Νίκο Νίκο ολομόναχος μες στο καράβι
Οι άνθρωποι πάνε κι έρχονται μένουν τ’ αγάλματα
Νίκο Νίκο μένουν τ’ αγάλματα
Τα χείλια μας θα ξανασμίξουν σπαθιά και γαρούφαλα
Νίκο Νίκο σπαθιά και γαρούφαλα

Οι άνεμοι θα ξαναρθούν μια μέρα ζωηρότεροι
Νίκο Νίκο θα ξαναρθούν μια μέρα ζωηρότεροι
Και τότε αλίμονο σ’ αυτούς με τα ορθάνοιχτα πανιά
Νίκο Νίκο τούτη την άνοιξη
Αλίμονο στα κατάξανθα μαλλιά στα κρύα μάτια
Νίκο Νίκο Μωριά και Ρούμελη
Αλίμονο στα μάτια αυτά που θα σε δουν κατάματα
Νίκο Νίκο χιλιάδες φλάμπουρα
Αλίμονο στα κορίτσια που σ’ αγαπούν παράφορα
Νίκο Νίκο Τσόγκα και Λεπενιώτη
Χίλιες φορές αλίμονο στη ομορφιά του κόσμου.

ΤΕΣΣΑΡΕΣ ΜΠΑΛΑΝΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ (από το βιβλίο του Νάνου Βαλαωρίτη ΠΟΙΗΜΑΤΑ-1 (1944-1964, Εκδόσεις Ύψιλον)
-1-
Ελάτε λοιπόν στα νησιά να σας δούμε
Παρηγοριά τα βήματά σας να ακούμε
Από μακριά. Ελάτε πιο κοντά στη φωτιά
Παντού τον αόρατο εχθρό ν’ ακολουθούμε.
Ψηλά στον αέρα παντοτινή κατοικιά
Τα κρεβάτια. Θα μπούμε να δροσιστούμε
Στα μαύρα παλάτια του νεκρού βασιλιά
Δεν υπάρχει εδώ μήτε στάλα να πιούμε.

Ανοιγοκλείνει αυτός ο χλωμός κλειδαράς
Τα μυστικά μας ντουλάπια –μονομιάς
Ανάβουνε γύρω μας όλα τα αστέρια
Και στολίζουν τα μακρινά μεσημέρια.
Στο βυθό κολυμπάνε τα καλοκαίρια
Δεν τολμήσαμε μήτε λέξη να πούμε
Μπροστά σ’ αυτά τα γυαλισμένα μαχαίρια:
Δεν υπάρχει εδώ μήτε στάλα να πιούμε.

Αυτοί που λησμόνησαν να μας συστήσουν
Πέρασαν τα σύνορα να μας μηνύσουν
Για τη μεγάλη πυρκαγιά που φουντώνει
Στα παλιά μας βουνά. Κι αυτό το κανόνι
Θαμμένο, μας καρτεράει μέσα στο χιόνι
Από καιρό. Λίγο να σηκωθούμε
Θα δούμε το πέλαγος να χαμηλώνει
Δεν υπάρχει εδώ μήτε στάλα να πιούμε.

Αρχηγέ, τα γενναία παιδιά σου πεθαίνουν
Όσο κι αν πολεμάνε πάντα θα μένουν
Στην έρημη ακρογιαλιά. Και οι στρατοί σου
Γυρεύουν νερό. Πώς ν’ ανασυνταχθούνε;
Γι’ αυτό Αδελφέ μου όταν φτάσεις θυμήσου:
Δεν υπάρχει εδώ μήτε στάλα να πιούμε.
……………………..
-4-
Ο χειμώνας κλειδώνει τα σπαθιά του
Ο στρατός καμαρώνει τα κανόνια
ο Βοριάς καθαρίζει τα γυαλιά του
Το κορίτσι κοιμάται στα σεντόνια
Κι εσύ δεν άκουσες τα πολυβόλα
Πολλοί που φύγανε δεν θα γυρίσουν
Εδώ που στάθηκαν στα περιβόλια
Οι μελλοθάνατοι θα χαιρετήσουν.

Στην αμμουδιά θα βρεις τα κόκαλά μας
Ν’ ασπρίζουν. Πύργους μου έχτισαν στον Αέρα
Τα πλοία τους άραξαν στην αγκαλιά μας
Τώρα που χάραξε καινούργια μέρα
Τι σ’ ωφελήσανε τα μυστικά μας;
Έρχονται πίσω μας, θα μας χτυπήσουν
Το πλήθος πέρασε κι ανάμεσά μας
Οι μελλοθάνατοι θα χαιρετήσουν.

Άλλαξες πρόσωπο το πρόσωπό σου
Είδα τα μάτια σου να μελετάνε
Τα μεσημέρια μου. Με τον εχτρό σου
Θα συμμαχήσουνε και προχωράνε
Να καταλύσουνε την ομορφιά σου
Αν αρνηθούν να μας αναγνωρίσουν
Δεν πειράζει. Μπροστά μου και μπροστά σου
Οι μελλοθάνατοι θα χαιρετήσουν
Οι μελλοθάνατοι θα χαιρετήσουν.

Αδελφέ μου, δε βλέπεις τ’ άλογά τους;
Αν δεν προλάβουμε, θα μας χτυπήσουν
Με τα κοντάρια τους. Κι απ’ τα κελιά τους
Οι μελλοθάνατοι θα χαιρετήσουν

[επιλογές λέξεων από ποιητικές συλλογές του Νάνου Βαλαωρίτη, που αύριο, καβάλα σε μια Ωκεανίδα, θα βγούνε ποιήματα έτοιμα στις δενδροφυτεμένες μεριές της οικουμένης. Γιατί, όταν φανεί πια η θάλασσα, τίποτα δεν μας εμποδίζει να βεβαιωθούμε αν είναι πραγματική, τις νύχτες που το πέλαγος ροχαλίζει σαν άνθρωπος που βλέπει εφιάλτες]

Δεν υπάρχουν σχόλια: