Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

ΣΕ ΔΕΚΑ ΣΤΙΧΟΥΣ ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΚΕΙΝΑ ΠΟΥ ΣΤΟ ΧΑΜΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΡΟΥΕΙ ΤΟ ΣΥΝΤΡΙΜΜΕΝΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΥΠΟΛΟΙΠΟ:

Ο πρώτος στίχος, ντυμένος τη λιβρέα του ιδανικού, δεξιώνεται την έξαρση στηριγμένη στο μπράτσο της νεότητάς μου. Στίχος εύρωστος και ωραίος. Τι κρίμα να μην είναι ο τελευταίος. Ο δεύτερος, δεν ξέρω πώς, μου έμεινε μισός κι αυτός λοξά γραμμένος σάμπως μετανιωμένος. Ο τρίτος πήγε μονάχος του και γράφτηκε εκεί στη στέπας της φυγής σου. Στης νοσταλγίας σου τη χλόη τον επόμενο ενταφίασα. Στων τρυφερών επιστολών σου τη ψευδαίσθηση ο άλλος εστεγάστηκε. Ο έκτος και ο έβδομος, σκαρφαλωμένοι στο στύλο της αδημονίας, αγνάντευαν. Δύο μαζί σχεδόν πνιγμένους τους ανέσυρα απ’ την παλίρροια της προσφοράς σου. Κι ο τελευταίος, τόσο μα τόσο απόκρημνος είναι, που απ’ την κορφή του, αγκαλιασμένη με τον ίλιγγο του ματαίου, γκρεμίζεται η συνέχεια. (ΦΘΟΡΑ από τη συλλογή της Κικής Δημουλά ΕΡΕΒΟΣ 1956, ART by Gkaziani Mary)

 [Ανακινήστε καλά προ της χρήσεως… Προς τούτο εσωκλείονται οδηγίες. Αν τις διαβάσεις προσεκτικά – σύνθεση, προφυλάξεις, δοσολογία – θα δεις ότι τις ίδιες ακριβώς παρενέργειες επιφυλάσσει η μικρή δόση αγάπης και η μεγάλη. Οι λέξεις φταίνε, Αυτές ενθάρρυναν τα πράγματα ν’ αρχίσουν να συμβαίνουν. Για του λόγου το αληθές… Ιδού…]

Αναζήτησις (από τη συλλογή ΕΡΕΒΟΣ 1956)
Φεύγω
Για πού δεν θα σου πω
Έτσι θα καμωθώ
πως κάποιο μυστικό έχω από σένα.



Θα κρυφοκοιτάξω τους βυθούς
θα συμφιλιωθώ με τη θάλασσα
εμπιστεύοντάς της την αντάρα μου,
θ’ ανακατέψω τ’ άστρα με το ύψος μου,
θα παραμερίσω με τις προσευχές μου
το ενιαίο του ουρανού,
μήπως και μέσα σ’ όλα αυτά
είναι κρυμμένη η αποστολή σου:
αν ήρθες για να ξανοίξεις τα χρώματα
και τους χειμώνες να καθαιρέσεις,
ή για να στρίψεις αρνητικά
τους διακόπτες του λογισμού μου
σκορπίζοντας η φυγή σου.

Σαν θα τη βρω και είν’ ηλιόλουστη,
θα τρέξω ολοπόρφυρη κι απέραντη
να την ξαναδιαβάσω στα μάτια σου.
Αν πάλι μέσα στην κακοκαιρία κρύβεται
θα προσποιηθώ πως δεν τη διάβασα.
Κι αν μάταια πάλι έψαξα,
θα πιέσω με την καρτερία το στήθος σου
ώσπου μονάχος σου να την προδώσεις.

Χθες (από τη συλλογή ΕΡΕΒΟΣ 1956)
Ξανάρθε
Τυλιγμένος μιαν απόχρωση ακαθόριστου.
Τα μάτια του βυθός χωρίς επιφάνεια,
τα χείλη του τομή μυστηρίου,
ψιλόβροχο η φωνή του.
Τα λόγια του τράπουλα
που πέφτει έτσι, πέφτει αλλιώς.
Θαμπός.
Το σώμα του θυμίαμα,
και τα μαλλιά του λουσμένα με νιότη.
Το γέλιο του χάλασμα ψυχής.
Μέσα του έκρυβε έναν άνεμο
που ’σκιζε τα χάρτινα όνειρά μου.
Μέσα μου έκλαιγε ένα αύριο.

Πάει τόσος καιρός
που είχα μεταβάλει το χαμό του
σε ποτήρι επιχρυσωμένο με φθινόπωρο,
που σκέπασα τη φωτογραφία του μ’ ένα σούρουπο,
κι έβαλα σύρτη στα τραγούδια μου.
Τόσος καιρός που ξεχαστήκαμε.

Ξανάρθε.
Μια μέρα θα ’ταν
που ξεχώσαμε τις περγαμηνές της μνήμης  μας
και υπογράψαμε μια θεία συνέχεια,
που αγαπηθήκαμε.

Χθες χωριστήκαμε.

Γράμμα (από τη συλλογή ΕΡΕΒΟΣ 1956)
Ο ταχυδρόμος,
σέρνοντας στα βήματά του την ελπίδα μου,
μου ’φερε και σήμερα ένα φάκελο
με τη σιωπή σου.
Τ’ όνομά μου γραμμένο απ’ έξω με λήθη.
Η διεύθυνση μου ένας ανύπαρκτος δρόμος.
Όμως ο ταχυδρόμος
τον βρήκε αποσυρμένο στη μορφή μου,
κοιτώντας τα παράθυρα που έσκυβαν μαζί μου,
διαβάζοντας τα χέρια μου
που έπλαθαν κιόλας μιαν απάντηση.
Θα τον ανοίξω με την καρτερία μου,
και θα ξεσηκώσω με τη μελαγχολία μου
τ’ άγραφά σου.
Κι αύριο θα σου απαντήσω
στέλνοντάς σου μια φωτογραφία μου.
Στο πέτο θα έχω σπασμένα τριφύλλια,
στο στήθος σκαμμένο
το μενταγιόν της συντριβής.
Και στ’ αυτιά μου θα κρεμάσω –συλλογίσου-
τη σιωπή σου.

[επιλογές λέξεων από την ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΜΑΖΙ στο ΛΙΓΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ της Κικής Δημουλά. Λοιπόν, κάποια φορά ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΑΜΕ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΩΣ, στου σεντονιού τις όχθες, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ. ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ ο φιλοπαίγμων μύθος μας ακολουθεί, εκτός αν κλαίει το φεγγάρι οπότε βγαίνω στο μπαλκόνι το «Διότι» να ρωτήσω τι συμβαίνει. Μη φοβάσαι, είσαι ΕΠΙ ΤΑ ΙΧΝΗ ΗΧΟΥ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΕΩΝ. Γι’ αυτό πάρε μαζί σου για σιγουριά την απαίτηση να μην σ’ αγγίξω διόλου και σου υπόσχομαι εγκαίρως να ξυπνήσω ώστε να μην σε πάρει είδηση ο ύπνος σου ότι λείπεις. ΧΑΙΡΕ ΠΟΤΕ]

Δεν υπάρχουν σχόλια: