Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2016

ΑΝΟΙΞΤΕ ΜΕ ΛΙΓΟ ΡΟΔΟΝΕΡΟ ΤΑ ΠΡΗΣΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ (αλλιώς θα μείνετε σαν Πάσχα δίχως κόκκινο αυγό):

Του ρόδινου νήπιου η μαύρη μάνα όλη τη νύχτα με τα δένδρα με τα σύννεφα αγαπιόταν. Τ’ άλλο πρωί νέα πουλιά ραμφίζαν ηλιαχτίδες, γεμίσανε σπυριά τα πρόσωπα στ’ αγάλματα, γύρω τους στήσανε χορό κοπέλες οργισμένες και τραγουδήσαν με μάτια κουρασμένα άλλους ουρανούς. Όλες φορέσανε τη νέα χλόη, πήραν στα χέρια τα νήπια του κόσμου, στις αυγινές παλάμες κρατούν δροσοσταλίδες [NATURA από την ποιητική συλλογή του Μίλτου Σαχτούρη Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ – ART by ENDRESEN Daria the cry]

 [Μακριά σ’ έναν άλλο κόσμο, στο στήθος φυτρώνουν κοπάδια μαργαρίτες. Εκεί δυο άνθρωποι ψιθυρίζουν: τι κάνει την καρδιά μας καρφώνει; Ναι την καρδιά μας καρφώνει! Ώστε λοιπόν είναι Ποιητής, κληρονόμος πουλιών που πρέπει, έστω και με σπασμένα φτερά να πετάει. Για του λόγου το αληθές…]

Η ΛΑΤΡΕΙΑ (από την ποιητική συλλογή του Μίλτου Σαχτούρη Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ 1945)
Ακούσατε ποτέ να σας φωνάζουν από την άλλη ακρογιαλιά
χέρια κομψοτεχνήματα μετέωρα
φίλες χαρούμενες βγάζουν καπνό από τα μάτια
κι έχουν τριπλοδεμένο ένα χρυσό βραχιόλι στα μαλλιά
στην άμμο χαρτογύφτισσες ρίχνουν αλλόκοτα χαρτιά
ανοίγουν ένα πελώριο μαύρο μάτι
Εδώ –λένε- και καρφώνουν το χαρτί στην άμμο με το δάχτυλό τους



Πόρνες φορούν καπέλα οργισμένα
κι αυτές δεν έχουνε χρυσό βραχιόλι
δεν έχουνε ξανθό καπνό
ονείρου ευτυχίας
έχουνε όμως μια σειρά δόντια ολόχρυσα
λένε – Αυτά τα δόντια που τα βλέπετε
ίσως δεν σας αρέσουν
τα ’χουμε για τους εραστές μας
καταλαβαίνετε τον πόνο μας σύμφωνοι

Όλοι σύμφωνοι
μια μπόχα συμφωνίας ανθίζει την αγγελική ζωή
άνθρωποί μου άγγελοι άγγελοι χρυσοί
ανοίξτε με λίγο ροδόνερο τα πρησμένα μάτια σας
εδώ παρακάτω είναι το σπίτι ενός θεού
(υπάρχουν πολλοί θεοί μην παραξενεύεστε)
λοιπόν αυτός ο θεός
δέχεται από την Άνοιξη έως τον Κεραυνό
ελάτε μαζί μου να σας τον συστήσω
γιατί αλλιώς θα μείνετε σαν Πάσχα δίχως κόκκινο αυγό
σαν το ζητιάνο που δεν ξέρει τι να κάνει το δισάκι του
σαν τη γυναίκα που δεν ξέρει τι να κάνει το φιλί της
και σαν το βοσκό που ψάχνοντας για τα χλωμά τ’ αρνιά του
περιπλανήθηκε και χάθηκε στο χάος της ψυχής του

Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗΣ
Αυτός ο άνδρας
με τα δύσκολα λόγια
μέσα στη νύχτα
δίχως τη φωνή του
έρχεται σε φωνάζει
κόβεις το ένα χέρι σου
λησμονημένη
έρχεται σε φωνάζει
κόβεις το ένα στήθος σου
λησμονημένη
έρχεται σε φωνάζει
δεν έχεις πια μάτια
λησμονημένη
έρχεται σε φωνάζει
πηγαίνεις
λησμονημένη
ψηλαφητά
μεσ’ στα μαύρα πηγάδια
ούτε το φιλί σου
να κάψεις
ούτε στο πηγάδι
να πέσεις
ούτε το αίμα σου
να συνάξεις
όταν θα σκύβει
βαρύς επάνω σου
να πάρεις ένα δάχτυλό του
να κάνεις δική σου
τη νύχτα
να ξημερώσεις
πάλι ολάκαιρη
πάλι ωραία τη χαραυγή

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΕΡΑΣΤΕΣ
Ο πρώτος εραστής
κρέμασε σ’ ένα δένδρο την αγάπη του
τα μεσάνυχτα προσεύχεται κάτω από το δένδρο
να κατέβει η αγάπη πιασμένη απ’ τα φύλλα
να κοπάσει η πλημμύρα των φύλλων που λιώνουν
τα δάκρυά του στο χώμα τα πίνεις ένας σκύλος
η αγάπη στα κλαδιά τον πετροβολάει
το δένδρο ουρλιάζει ο αγέρας ο σκύλος

Ο δεύτερος εραστής
χάρισε την αγάπη του σ’ έναν τρελό βιολιστή
ο τρελός την επήρε τραγούδι
βρέχει ο ουρανός λουλούδια νομίσματα
αντηχούνε οι δρόμοι το ολέθριο βιολί
της αγάπης το τραγούδι το ’χουν μάθει τώρα όλοι
με χείλια σμιχτά μελανά το σφυρίζουν
μόνο αυτός δεν το ξέρει

Ο τρίτος εραστής
έκανε την αγάπη του καράβι
την κατευόδωσε στις τρεις θάλασσες
τώρα έγινε πάλι παιδί
σιάχνει πύργους με άμμο
και μαζεύει χαλίκια κοχύλια
και προσμένει να γυρίσει ξανά
το καράβι η αγάπη

Στην καρδιά τους έχουν κι οι τρεις χαράξει ένα δένδρο
ένα βιολί σιμά στ’ αυτί θαν τους τρελάνει
κι ο καπετάνιος παίζει στο βυθό με τα κοράλλια

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 1943 (από την ποιητική συλλογή του Μίλτου Σαχτούρη Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ 1945)
Οι γιορτινές μέρες πυκνοκατοικημένες
γυναίκες αγκαλιάζουν πράσινα κλωνιά δεν κλαίνε
κι ο γέρος εθνικός κήπος κουβαλάει στις πλάτες του
τρεις πεθαμένους κύκνους
και τα παιδιά πετάνε ψίχουλα στον ουρανό
οι γιορτινές μέρες έχουν ένα λείο πρόσωπο
ένα μικρό Χριστό στο κάθε δάκρυ της λησμονημένης
ένα αρνάκι μια σταλιά στις παγωμένες της παλάμες
ένα πουλί αστέρινο καρφίτσα στα μαλλιά της

[επιλογές λέξεων από ποιητικές συλλογές του Μίλτου Σαχτούρη, για να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της, από το χρώμα του το κάθε λουλούδι, απ’ το ανατρίχιασμά του το κάθε φιλί και η Ποίηση απ’ τον πρωτογενή της λυρισμό καθώς είναι ο μαγικός εκείνος χώρος στον οποίο αποτυπώνεται η λανθάνουσα έστω, κοινή όμως ανθρώπινη ανάγκη για ουρανό]

Δεν υπάρχουν σχόλια: