Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

ΟΙ ΠΙΟ ΜΠΡΟΣΤΙΝΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΤΙΔΑΣ ΜΟΥ:

Τα φτερά μου δεν είναι από βλακώδη τρυφερότητα κι είμαι ένα ράμφος νευρωτικά χωμένο στο αίνιγμα πληγιάζοντας τον αγέρα που όμως τη γλιτώνει σαν αγέρινος, δεν τρέφω άλφα κι ούτε ωμέγα ανατρέφω, τη μεγάλη μου εξυπνάδα την πέταξα σε σκουπιδότοπο, το ξίφος μου το απόθεσα στην Παναγία ξεκουφαίνοντας με τη λάμψη του της Λευκής τα λαγόνια. Κατάρα και ανθοδέσμη θανάτου στο ιερατείο που καταρτίζει η μέλισσα την αχαΐρευτη σφήκα περιφρονώντας. (ΟΙ ΠΙΟ ΜΠΡΟΣΤΙΝΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ από τη συλλογή του Νίκου Καρούζου ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ 1979 – ART by BEN goossens pictures)

Σύμφωνα με τις σύγχρονες θεωρίες του Λόγου «η Ποίηση δεν γίνεται με ιδέες αλλά με λέξεις» γι’ αυτό ίσως ποτέ δεν θα μάθουμε τι είναι στ’ αλήθεια τα Ποιήματα (φενάκη, φρεναπάτη; ταραχώδη κύματα; είναι εκδορές, απλά γδαρσίματα;): πολλοί «τα βαλσαμώνουν ως μηνύματα», ο Νίκος Καρούζος τα λέει «ενθύμια φρίκης». Για του λόγου το αληθές…

Ora et labora
Βουρ στα ζωύφια λατινικά.
Παναγία Θεοτόκε νοικοκυρά μου
μη μ’ αφήσεις ανυπεράσπιστο στα σκυλιά
με τόσες όμορφες εικόνες σου
σ’ αυτό το σκουπιδότοπο (στο ύψος Παρθενώνας).
Θα συνεχίσω την ποίηση μονάχα για πλάκα
θαν την κάνω κουρμπάνι
στα γοερά μου πεύκα κρεμαντούλα
ενάντια στου χρόνου την εφεύρεση
δοξάζοντας το πληγωμένο μάλαμα: τη μοναξιά μου
στα νόστιμα ερέβη που με περιμένουν
εκείθε από τα κωμικά σας έαρα
προς τα ερείπια του σύμπαντος μονήρη
προς του νερού την κρέμαση στα βάραθρα
-μιαν ασώματη ρητορεία.
Τι τα ’θελε και τα ’φερνε τα γράμματα
ο Δαναός στην Αργολίδα.
Μόνον αυτοί που τρέφουν όνειρα απολαμβάνουν
την πραγματικότητα.



Πήλινο αγαλματίδιο
Αισθάνομαι ωσάν τρελός
παραχαράκτης του Γίγνεσθαι
γράφοντας διψαλέα ποιήματα
(της κοιτίδας μου
κάλπικα χαρτονομίσματα)
Γιατί η γλώσσα είν’ η αχόρταγη
μοιχαλίδα του Πραγματικού
με αρίφνητα ψέματα προσπαθώντας
να περισώσει το γάμο της.
Κάθε τραγούδι θλιβερό χαράκωμα
ενάντια στη μουσική
κάθε μορφή ζαβλάκωμα
χωρίς αληθινά σταφύλια
δίχως κρασί που να σπιθίζει
απ’ τα φαινόμενα κλήματα.
Είν’ αυτά μονάχα τα έρημα
της καρδιάς τ’ αναστήματα.

Αλλόφρονας Ιούλιος
ο γενέθλιος μήνας μου στα θολερά λιοπύρια του Καρκίνου
μ’ ένα απρόσμενο ίσκιο που αναβλύζει
δονούμενος από φευγαλέα φωνήματα κληματαριάς – τι άρια
ο θάνατος ή η έβδομη κοίμηση…
Σαν να αισθάνομαι το σώμα μου στον ίδρωτα λουσμένο μουσείο
που ’χει να δείξει σωζόμενες αστραπές
τη μεγάλη του πόνου προσωπογραφία

ΨΑΛΤΟΤΡΑΓΟΥΔΟ
Βγαίνοντας απ’ την ποίηση
(τα ωκυμορα μύρα)
στην άπλαστη τούτη πνιγηρότητα
τους διαβάτες τα λιπόθυμα τρόλεϊ
τα βάναυσα στη λιακάδα λεωφορεία
μαθητεύω (φαρμάκι τα διδκατρα)
δίχως να το ’χω ποτέ μου λαχταρήσει
στην πρόσφατη Μελάνη
που ’χει  βγάλει τα πασούμια της κι αναπνέει
τα προσανάμματα της πλάνης.
Κάθε φορά που ερανίζομαι κίνηση
καταγόμενος απ’ την άδουσα Φυσική
μονήρης από σόι στα έαρα των άστρων
έχοντας ένα λαδοφάνερο στα χέρια μου
(συνήθως δεκαεφτασύλλαβους αιματωμένους)
βλέπω της Τεχνικής το φρικαλέο κάταγμα
βλέπω καλώδια στη μελλούμενη καρδιά μου.
Σταθεροποίησε τη λευκότητα στην αγάπη
διώξε
τη φρίκη διώξε μακριά της ορατής γεωπονίας.

ΑΡΧΑΪΚΟΝ
Αποθηκεύοντας άνεμο στα περίτρομα φύλλα του
με αναρίθμητο επί ώρες μηδέν
αγκαλιάστηκε ο τυχαίος ευκάλυπτος.
Το γεγονός που οι λέξεις μ’ εγκαταλείπουν
έρχεται πάνω μου ωσάν συρτή ταφόπετρα.
Στη Δήλο-: τουφωτός τα απορρίμματα
η όραση ραπτομηχανή

[επιλογές λέξεων από ποιητικές συλλογές του Νίκου Καρούζου, κάτι σαν ΔΟΚΙΜΕΣ ΝΑΡΚΗΣ ΤΟΥ ΑΛΓΟΥΣ, που, «εν Φαντασία και Λόγω», «κάμνουνε για λίγο να μη νοιώθεται η πληγή απ’ το φρικτό μαχαίρι…» του χρόνου… «Διερώτηση για να μην κάθομαι άεργος; ή   «Δουλειά δεν είχε ο διάβολος…]

Δεν υπάρχουν σχόλια: