Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

ΚΑΤΑΣΤΗΘΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΤΑ ΦΙΛΙΑ, Η ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ ΛΕΞΗ ΔΕΝ ΦΑΝΕΡΩΘΗΚΕ ΚΑΙ ΜΕΛΠΟΥΝ ΕΔΩ ΠΑΝΤΟΤΕ ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΠΑΡΘΕΝΕΣ:

Η τέρψις των παρθένων στην καρδιά μας και το πένθος των κίτρινων κυμάτων διαρκεί μέσα στην κάθε φυσαλίδα μας. Ωστόσο το πένθος θα χαθεί και από τα νήματα της ουσιαστικοτέρας ώρας θα σηκωθούν τα μπράτσα μας για την οριστική κατίσχυση των τέρψεων των παρθένων και των ισοβαθμίων ανδρογύνων. Τότε θα πέσει για πάντα ο σάπιος μακαράς και θα σηκωθεί ο γδούπος του όπως σηκώνεται το κεφάλι μιας ραπτομηχανής ή το κεφάλι ενός κριού εντός δενδροστοιχίας  (Η ΦΥΓΗ ΤΟΥ ΝΗΜΑΤΟΣ από την ΥΨΙΚΑΜΙΝΟ του Ανδρέα ΕμπειρίκουART by NEKHBETSUN Blue Moon dreams)



[Η Ποίηση είναι ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε. Οι δρόμοι είναι λευκοί, τ’ άνθη μιλούν και από τα πέταλά τους αναδύονται μικρούτσικες παιδίσκες. Οι εποχές αλλάζουν και η γυναίκα της εποχής μοιάζει με χάσμα θρυαλλίδας. Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος… Γιατί, είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες: όταν τ’ ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχει, όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ό,τι ποθώ… Για του λόγου το αληθές…]

Η αρμονία των χρωμάτων μοιάζει με παλλαϊκή γιορτή 
Όταν η ρουκέτα τελείωσε την εκσπερμάτωσή της εξηκολούθησε ο βόμβος των πλωτών επαύλεων. Μέσα στην κρυφή δεξαμενή μία σταγών καρφώθηκε στο στήθος μιας νέας που περιποιείτο τους μεταξωτούς καρπούς της ιδικής της νωχελείας. Η νέα λεγόταν Μαρία και στο αριστερό της πόδι κρεμόταν μια σαύρα χωρίς μάτια και με διπλή ουρά. Όταν διελύθη ο βράχος εις τον οποίον εστέκετο έγινε τολύπη και η σταγών που έπεσε από το στήθος της άνθησε και έμεινε από τότε στη θέση της υποτυπώδης μυγδαλιά
Όταν στεγάζονται οι κακώσεις
Δεν ήταν ο ζέφυρος. Ήταν ο συρφετός της λίμνης και γύρω του ολοφυρόμενοι θάμνοι γδέρναν την χειμωνιάτικη λεπίδα τους γιατί κατάντικρυ στο στήθος τους  πλέκαν τα αφιερωμένα του παιδιά την συστοιχία της μικροσκοπικής σελήνης. Η άνοδος του στρογγυλού λυγμού δεν διεκόπη γιατί σιγά απαλά και με στιλβηδόνα υφάσματος πονετικής κυρίας έγινε η προώθηση του πενιχρού αδάμαντος που αναμασούσε το μυρμήγκι. κατόπιν ήλθε ο σωφρονιστής. Η λεπίς ανδρώθηκε και οι γόοι δεν ακούονται πια παρά μέσα στα πράσινα ποτήρια των ερωτευμένων πουλαριών. Όλες οι σκευασίες καθιερώθηκαν σαν στάμνες και θεωρείται από τότε ως γαλούχησις το κάθε τι που το στέαρ εν πεποιθησει αποκαλεί και προς τα επάνω και προς τα αριστερά Εκβάτανα.

Τα σπιρούνια των κοριτσιών και η ταχύτης των υδάτων
Η σημασία των λοστών εκορυφώθη μετά το πέρασμα των τρωκτικών. Καμιά πλεούμενη πόλις δεν καθωρίσθη περισσότερο από το λίκνισμα των εναυσμάτων. Κατάστηθα πέφτουν τα φιλιά κι όταν περνούν οι πέρδικες κι όταν περνούν τ’ άλογα των λογισμών και των φρεάτων. Οι Φαρισαίοι πέθαναν. Το βαθουλό κελάιδισμα δεν θα φθαρεί. Οι λόχμες και τα κρύσταλλα ανήκουν και σε μας και στις παρθένες. Μέλπουν εδώ και οι καλύτερες γυναίκες. Αμφίστομα τα κράσπεδα των ενιαυτών δημιουργούν τα ρόπαλα. Η οριζόντια λέξη δεν φανερώθηκε. Υπάρχουν όλα και οι βαρύτιμοι δεσμοί της οικουμένης παρατηρούνε πάντοτε τα πάντα.

Αντί φλιτζανίου
Μια φίλη συνάντησε μιαν άλλη φίλη. Τα δεσμά που συγκρατούσαν τα τζιτζίκια των ομφαλών τους λύθηκαν σαν φρεσκοχυμένοι χάλυβες κι οι δυο φίλες έγιναν μια πόρπη


 [επιλογές λέξεων από την συλλογή του Ανδρέα Εμπειρίκου ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ, με ευχές για τα παραπατήματα των θλιμμένων και των κορυβαντιώντων, όπου Μια δεσποινίς σηκώθηκε μέσα στο σκότος κι αντικαταστάθη αμέσως απ’ άλλη δεσποινίδα η οποία παράθεσε γαμήλιο προπόνημα σε συσχετισμένες αναλαμπές εικοσακισχιλίων αιώνων. Αλλά η απαίτησις των κρίνων δεν εξεπληρώθη γιατί το ράπισμα του κηπουρού διετράνωσε την λευκοτάτη επιδερμίδα της νέας ημέρας και ζωήρεψε το φέγγος του άσπιλου στήθους της λέξης προς λέξη και σχεδόν διαγωνίως]


Δεν υπάρχουν σχόλια: