Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

ΣΤΑ ΣΠΑΡΓΑΝΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΣΩΣΤΑ ΜΙΑ ΚΩΜΩΔΙΑ ΠΟΘΟΥ:

Η ρόδινή της παρειά ξαναβρήκε την συντροφιά της. Το κηροπήγιον που κρατούσε μέσα στα δόντια της έλαμπε και στάζαν οι σταγόνες του και μέσα και έξω από το στόμα της στα σπάργανα της ευτυχισμένης νύχτας που σαν εδώλιον της εσπερίδος παρέμενε στο πιο πυκνό σημείο του όλβου της. Η εξάτμισις των στεναγμών συνετελέσθη από λεπτότατες στιγμές του πολυτίμου της πομπού παρουσία πολλών ευχελαίων καια οι τράγοι που άλλοτε πενθούσαν πανηγυρίζουν με το πάθος που δείχνουν πάντοτε και στα ανηφόρια και στους χειμάρρους οι οδηγοί των ταύρων (ΚΛΩΒΟΣ ΣΤΑΡΙΟΥ από τη συλλογή του Ανδρέα Εμπειρίκου ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ – ART by MATA Eduardo plays) 


Η Πέτρα του μεσημεριού(από την ποιητική συλλογή ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ)

… κουρνιάζει στη βρεφοδόχο της αντί της ύλης των γιγάντων και στάζει στην περιφέρεια του μαγικού ματιού τις σποραδικές της σπίθες αυτομάτων κυναρίων. Τα τροχοφόρα δεν μιλούν. Είναι το θάμπος πεδιάδα μακρινή μα περιβρέχεται κα φωτίζεται επάνω από τη συννεφιά από τον εκδικητή που οι στιλβωτές αποκαλούνε ήλιο και το μαράζι διαλύεται. Παρόμοια διελύθη και το ιώδιον των λυπημένων κοριτσιών και τώρα περισσότερο παρά κάθε πρωί συμπίπτουν οι χαμηλοί μας ψίθυροι και τα δύστροπα κελεύσματα μαχόμενα με την άδηλη παράταση των κόλπων της σιωπής. Το παρατηρητήριον δεν μούχλιασε μπροστά μας. Διατηρεί την κόμη του και τίποτε μα τίποτε σ’ αυτό την κοσμικό πυθμένα δεν έχει ψαύσει την γλυκυτάτη του προεξοχή.


Πυρότριχες ολολύζοντες 

Κήπος περισυλλογής πελασγική παράθεσις κειμένων με αυλούς λεβήτων παρατεταγμένων εις εαρινή αιθρίαν μακροθυμεί ακόμη. Αλλά το σιντριβάνι της καρδιάς μου δεν θα ικανοποιηθεί δεν θα ικανοποιηθούν ούτε οι παίδες ούτε τα παιδιά της κατακαημένης πολιτείας. Ίσως ένα καλάμι σκύψει απάνω από την άχνα της περασμένης νύχτας μα η κλίσις του δεν θα είναι τελεσίδικος. Θα σηκωθεί το ταβάνι του και από το μίσχο προς τους τοίχους και τον γελαστό ουρανό θα φύγουνε καρποί πολύ πιο ρόδινοι και από τα χρώματα των ερωτομανών τυμβωρύχων. Κατά του ολέθρου παίζεται τώρα μία κωμωδία. Έχουμε όλοι μας αυτή την ευχέρεια. Δεκακισχίλιοι αιώνες μας δίδαξαν. Εκλεκτοί επιβήτορες μας εγαλούχησαν. Πόθους δεν κοροϊδεύουμε. Έχουμε ακόμα καρούλια που το νήμα τους κατασκευάσθη από γάλα κι ελπίδες

Έλυτρον 

Διαυγής αλλά και με πληθυντική παρρησία δεχθήκαμε στο στήθος μας την ανταύγεια ενός θυμού. Περιορισμός δεν υπήρχε. Το φιλί που δώσαμε μας το πήρε το δρολάπι και ξεριζωμένοι κραυγάσαμε μέσα στα χόρτα της νυκτός την ώρα του περιοδικού φρουρού μας. Η κλοπή του φιλήματος μας προσέδωσε αναπάντεχη ζηλοτυπία αλλά η αλήθεια απεδείχθη και απεδείχθη ιδική μας. Τώρα και το δρολάπι το ίδιο κυκλοφορεί μέσα στην αλήθεια μας με μύρα και με καρπούς και δροσίζει την πυκνότητα των πουλιών του στήθους μας. Τα ποθητά λουλούδια ποικίλουν την γαλήνη των εκτάσεων της καρδιάς μας και πληθαίνουν τα πιστά στίφη των ενιαυτών που μας ανήκουν

Τσόχα ριπιδίου 

Έχω μια πολυσύνθετη γυναίκα περιορίζουσαν τον χθεσινόν μου πόλεμον κατά του δαυλού της χύτρας. Περισσότερο και από την ιστορική εξέλιξη του υποχωρούντος μένους της γραφικής σκιάς της κυπτούσης περιέχεται το στενό παραπέτασμα του γραφείου αυτής της χώρας εις την οποίαν ενεπιστεύθην την καδένα του ωρολογίου κάποιου παλιού πολεμιστού. Έχω την πεποίθηση πως όλοι μας αγαπάμε την γυναίκα κατά προτίμησιν όταν δεν περιορίζει τίποτε. Η φυσική και η χημεία μας εδίδαξαν πάντοτε τα ίδια πράγματα και η πολυσύνθετη γυναίκα συνετέθη για να συγκατατεθή και να τεθεί επικεφαλής της απολυτρωτικής στρατιάς του μελλοντικού οράματός μας που σήμερα ανθεί μέσα στα κιόσκια της πρωινής πυργοδεσποίνης αντί δύο καρπών ή πέντε μαστοφόρων μικτής προελεύσεως. Πάντοτε η παρεξήγησις παρακολουθεί και την πολυσύνθετη γυναίκα μας και την ερωτική ανταύγεια των ρόδων ίσως επειδή το μυρμήγκι πάσχει κάθε φορά που τεντώνει το χέρι του στη σημαία του κονιορτού. Οι κόλποι δεν τρομάζουν. Συστέλλονται και διαστέλλονται και προπηλακίζουν με σθένος την φυλλαξήραν εντός του κύπτοντος ανεξιτήλως επί της τραγωδίας των αθρωπίνων παρά την εστίαν και πατά τα φαντάσματα της λησμοσύνης.

Η Παναγιά με το ψάρι (από την ποιητική συλλογή ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ)

Καλλίτερα και από τους κεράμους που δίνουμε στους φίλους των νουφάρων περιφρονήθηκε το σήμα της φυγής. Οριζοντίως κεκλιμένη τρέφει τους όνους της και τα λεπτά κοράσια χωρίς να παραμένει στην αδικία του βίαιου κατευνασμού. Γι’ αυτό θ’ ανθίσει ακόμη γι’ αυτό θα αναβοήσει γι’ αυτό θα γκρεμιστούν τα ύπτια ανθρωπάρια κι όλα τα απόκρυφα φαράγγια και θα μείνει αυτή στιλπνή και συμπαθής χοάνη ακμάζουσα μέσα στα χρώματα της ύλης. Ο όρκος των αλλοδαπών και όλων των ομολογιούχων δεν έχει σημασία. Κι αυτοί θα γίνουν δεκτοί φτάνει να ξυλοκοπούν τα χαϊμαλιά φτάνει να σέρνουν όλο τους το βάρος φτάνει να δίνουν σπόρους στις παιδίσκες φτάνει να κρέμονται σωστά μέσα στον πόθο τους φτάνει να διεγείρεται μέσα στο στόμα τους η δόξα του χειμάρρου τους. Εδώ τα τερπνά παιδάρια περιμένουν με την ευχή της μακρουλής των υποστάσεως και οι δρόμοι δεν θα φανερωθούν παρά σ’ αυτούς και στους πιο χαϊδεμένους κροκοδείλους ολόκληρης της περιφέρειας. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: