Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

ΣΗΜΕΙΩΘΗΚΕ ΧΘΕΣ ΔΙΟΓΚΩΣΗ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑΣ

Μου έβαλαν στη μασχάλη και μου ανέθεσαν να συγκρατώ και να εξαίρω λίγες σελίδες με στίχους -εν ολίγοις μια ζωή. Βρίσκομαι σε πολύ δύσκολη θέση. Έχω στενή επαφή με την πρώτη σελίδα: αβέβαιη και ευφάνταστη.  Κατάγεται, όπως μου εμπιστεύτηκε, εκ του απραγματοποίητου. Και όταν πλήττω μαζί της βεβαιώνει  πως οι επόμενες έχουν καταγωγή εξίσου φειδωλή. Και μια μονάχα από αυτές καυχιέται πως ήρθε από τον ήλιο. Μα φαίνεται πως πρόκειται για φαντασίες: πως καμιά, μα καμιά δεν έχει συγγένεια με ευδιάθετα πράγματα όπως, ας πούμε, ο ήλιος. Αχθοφόρος μελαγχολικός, λοιπόν, ορίστηκα. Πάντως και μόνοι σας το θέμα ερευνήστε. Αν μη τι άλλο κάνετε καλό σ’ ένα ανεύθυνο, τελείως ανεύθυνο, εξώφυλλο [Κική Δημουλά, ΠΡΟΛΟΓΟΣ ή μιλάει το εξώφυλλο από τη συλλογή ΕΡΗΜΗΝ 1958 – ART by Vicky Maria Ioannou]

[Σημειώθηκε χθες διόγκωση της ματαιότητας. Αυτό, φυσικά, κανείς δεν το αντελήφθη. Κανείς από τους ελάχιστους «πλησίον μου»… Μονάχα εγώ που όρθια μπρος στο μεσίστιο μέλλον μου, σε στάση ανήμπορη αλλά κόσμια, άφησα να διαφύγει από το χώρο μου ένα ολόκληρο απόγευμα, σε μια ρευστότητα αθεράπευτη, γνωστή αλλ’ επιδεινωμένη… Ιδού…]

ΕΝ ΠΤΩΧΕΥΣΕΙ
Είμαι σχεδόν χωρίς επάγγελμα τώρα.

Νεότερη
κατασκεύαζα κυρίως διαμαρτυρίες.
Αλλά και μεταχειρισμένες καταστάσεις
μάζευα
που μεταποιούσα εύκολα
σε πρωτοτυπίες και παραφορές.
Στρωμένη δουλειά.
Ευπορούσα.

Τώρα επιδίδομαι στο άσκοπο.
Ίσα-ίσα προς το ζην:
επιβαίνω του ανέργου χρόνου μου
κι εκτελώ μικρά δρομολόγια
για λίγη αναδρομή
στα εύκρατα της νεότητός μου
επαγγέλματα.



ΕΡΗΜΗΝ
Σημειώθηκε χθες
διόγκωση της ματαιότητας.
Αυτό, φυσικά,
κανείς δεν το αντελήφθη.
Κανείς απ’ τους ελάχιστους «πλησίον μου».
Μονάχα εγώ
που όρθια μπροστά στο μεσίστιο μέλλον μου,
σε στάση ανήμπορη αλλά κόσμια,
άφησα να διαφύγει από το χώρο μου
ένα ολόκληρο απόγευμα,
σε μια ρευστότητα αθεράπευτη,
γνωστή,
αλλ’ επιδεινωμένη.

ΕΚΛΕΙΨΙΣ
Παρατηρήσατε το φαινόμενό μου;
Την ολική μου, επιτέλους, έκλειψη;

Είχα ένα ιδιόκτητο διακριτικό στερέωμα,
προσωπικής μου χρήσεως,
που, διατρέχοντάς το, έγραφα στίχους:
εν ολίγοις διένυα ευπρεπώς τη μοίρα μου

Χθες λοιπόν,
περί την δωδεκάτην βραδινήν,
χωρίς καμιά ορατή αιτία,
εγώ, ο λυρικός πλανήτης,
έπαθα ολική σχεδόν έκλειψη

ΠΑΡΑΝΟΜΙΕΣ
Επεκτείνομαι και βιώνω
παράνομα
σε περιοχές που σαν υπαρκτές
δεν παραδέχονται οι άλλοι.
Εκεί σταματώ και εκθέτω
τον καταδιωγμένο κόσμο μου,
εκεί τον αναπαράγω
με μικρά κι απειθάρχητα μέσα,
εκεί τον αναθέτω
σ’ έναν ήλιο
χωρίς σχήμα, χωρίς φως,
αμετακίνητο,
προσωπικό μου.
Εκεί συμβαίνω.

Κάποτε, όμως,
παύει αυτό.
Και συστέλλομαι,
κι επανέρχομαι βίαια
(προς καθησυχασμόν)
στη νόμιμη και παραδεκτή
περιοχή,
στην εγκόσμια πίκρα.

Και διαψεύδομαι.

 [επιλογές λέξεων από την ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΜΑΖΙ στο ΛΙΓΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ της Κικής Δημουλά. Λοιπόν, κάποια φορά ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΑΜΕ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΩΣ, στου σεντονιού τις όχθες, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ. ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ ο φιλοπαίγμων μύθος μας ακολουθεί, εκτός αν κλαίει το φεγγάρι οπότε βγαίνω στο μπαλκόνι το «Διότι» να ρωτήσω τι συμβαίνει. Μη φοβάσαι, είσαι ΕΠΙ ΤΑ ΙΧΝΗ ΗΧΟΥ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΕΩΝ. Γι’ αυτό πάρε μαζί σου για σιγουριά την απαίτηση να μην σ’ αγγίξω διόλου και σου υπόσχομαι εγκαίρως να ξυπνήσω ώστε να μην σε πάρει είδηση ο ύπνος σου ότι λείπεις. ΧΑΙΡΕ ΠΟΤΕ ερήμην μου]

Δεν υπάρχουν σχόλια: