Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

ΠΟΘΟΙ ΑΤΑΚΤΟΙ ΣΑΝ ΦΤΕΡΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟΣΑ ΛΟΓΙΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΣΑΝ ΜΙΑ ΕΠΙΓΡΑΦΗ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ:

Και δε σημαίνει ότι έχουν έναν προορισμό, μονάχα αποκαλύπτοντας μια δέσμη φως ή μια πτυχή, σπρώχνουν ελαφρά τ’ αντικείμενα προς τ’ ανοιχτά μας χέρια και τα Ονόματα, αυτά τα ονόματα τα μπιρμπιλωτά τα διάστικτα τα πλουμισμένα από πρόσωπα ή ονόματα καφετιά ελιά στο μάγουλο όπως Λία ή ονόματα γαρίφαλα, Δωροθέα Νέλλη ή ονόματα τουλίπες Άννα Μπέττυ Σάρα Δάφνη θες ονόματα για να χορέψεις Μαρίνα Μήλια Πουλουδιά Αλέξη Νικήτα Γιώργο Άπτον Εριφύλη Φανή Χαβιέρ να χαμογελάς βαθιά σαν χαρούμενο ξόμπλι από πέταλα άγριας ίριδας και τα κρόσσια απ’ τα λόγια μας να κινούνε σαν κοπάδια μέδουσες αλλά κάποτε μια χρυσαφένια μέδουσα ξεπέφτει στην παραλία σκορπώντας τ’ απομεινάρια της ζωής της του ήλιου της…  αυτός ο θόρυβος στα μηνίγγια μας αυτή η αδιάκοπη υπόμνηση του χρόνου του επαναληπτικού που στάζει και διαιρεί τη δύναμη του αίματος του χρόνου απόδειξη ζωής… οι ζωές και οι νύχτες της προσδοκίας που δεν θα επουλώσεις ποτέ, τόσο χαίνουσες και ανυπολόγιστες όσο τα τέλη ενός γαλαξία, τόσο λεπτόλογα προσιτές σαν τη μικρή λάμψη μιας πόρτας… είναι και λόγια σα φτερώματα με στίγματα τ’ ανοιχτά μας χέρια κοντά στ’ αντικείμενα που ελαφρά τα σπρώχνουν μια  πτυχή μια δέσμη φως αποκαλύπτοντας τα λόγια και δε σημαίνει ότι έχουν έναν προορισμό [σκόρπια αποσπάσματα από ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΧΟΥΝΕ ΚΡΟΣΣΙΑ, κείμενο που χορεύεται κι έχει διάφορες φωνές, από την ποιητική συλλογή με τον ίδιο τίτλο της Μάτση Χατζηλαζάρου – ART by OLBINSKI Rafal Surrealist painter ]

  

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΧΟΥΝΕ ΚΡΟΣΣΙΑ  (κείμενο που χορεύεται – έχει διάφορες φωνές)
Ξέρω φτερώματα με άσπρα στίγματα απ’ το ίδιο εκείνο άσπρο που σκίζει τα παραθυρόφυλλα
και που ξαναβρίσκεται επίσης μες στα δάση κάτω απ’ ένα φούντωμα περικοκλάδας
εκεί που η οχιά αφήνει το πουκάμισό της

είναι τα λόγια σαν φτερώματα με στίγματα

και τόσα λόγια Σύννεφα
σωρεία νήματα ισχνά συνοχές μες στον ουρανό μας φλάμπουρα και λάβαρα με μιαν επιγραφή
το παν είναι ομιλία ως το αίμα
όμως ένας λόγος είναι και μάτι
και κλήση και χούφτα ανοιχτή

ασφοδίλι

ψηλά από βράχο πέφτει
είναι κοπέλες με νωχέλεια που τα’ αφήνουμε και κατρακυλάει μες στη ρεματιά για ν’ ακούσουν την ηχώ του

ασφοδίλι δίλι δίλι
ασφοδίλι άσφο ασφοδίλι

είναι γλυπτές οι υδρορροές των εικόνων στο Παρίσι που αντανακλούν την πόλη του λόγου μες στις στέρνες

κι οι παλμοί που έχουνε τα φώτα τους σε κάθε σταυροδρόμι

πράσινο – κίτρινο – κόκκινο – κίτρινο – πράσινο – κίτρινο
κόκκινο – κίτρινο – πράσινο – κίτρινο – κόκκινο – κίτρινο

όσο οι φάροι ψάχνουν μες στις καστανιές και τις ακτινωτές γρίλιες
όλων των δένδρων κοντά στη λεωφόρο

σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου οι εραστές χαϊδεύονται με παράξενα λόγια από φλούδα καϊσιού

τα λόγια της γητειάς είναι πουλάρια νεογέννητα
πηδάνε άτακτα πάνω στα ισχνά τους πόδια
πόθοι εκείνων είναι τα στίγματα

και δε σημαίνει ότι έχουν έναν προορισμό
μονάχα ανακαλύπτοντας μια δέσμη φως ή μια πτυχή
σπρώχνουν ελαφρά τ’ αντικείμενα προς τ’ ανοιχτά μας χέρια

και τα Ονόματα

θες ονόματα για να χορέψεις

Μαρίνα Μήλια Πουλουδιά Πουλουδιά
Αλέξη Νικήτα Γιώργο Άπτον
Εριφύλη Φανή
Χαβιέρ Χαβιέρ Χαβιέρ

αυτά τα ονόματα τα μπιρμιλωτά τα διάστικτα τα πλουμισμένα από πρόσωπα ή ονόματα καφετιά ελιά στο μάγουλο
όπως

Λία
ή ονόματα γαρίφαλα
Δωροθέα Δωροθέα Νέλλη
ή ονόματα τουλίπες
Άννα Μπέττυ Σάρα Δάφνη

και δε σημαίνει ότι έχουνε έναν προορισμό
μονάχα αποκαλύπτοντας μία δέσμη ή μία πτυχή
σπρώχνουν ελαφρά τ’ αντικείμενα προς τ’ ανοιχτά μας χέρια

τα κρόσσια απ’ τα λόγια μας κινούνε σαν κοπάδια μέδουσες
κάποτε μια χρυσαφένια μέδουσα

τα ξέπλεκα μαλλιά της ακρόπρωρης γοργόνας είναι μια χρυσαφένια μέδουσα

κάποτε μια μέδουσα ξεπέφτει στην παραλία σκορπώντας τ’ απομεινάρια της ζωής της
του ήλιου της

ένα μακρύ καλοκαιριάτικο απόγευμα μέδουσα είναι ή ακρόπρωρη γοργόνα

αυτή η μέδουσα που ξέπεσε στην παραλία την τριγυρνάει ένας σκύλος που πηδάει και ξύνει και γαβγίζει και μυρίζει έξαλλος γαβγίζει ολόκληρο ένα μακρύ καλοκαιριάτικο απόγευμα

τα κρόσσια απ’ τα λόγια μας κινούνε σαν κοπάδια μέδουσες

υπάρχει ένα σαράκι που τρώει τα καράβια και άλλα κουτσουρεμένα δένδρα

τούτα τα δένδρα κάνουν για τις κούνιες τα κρεβάτια και τα φέρετρα

τον Απρίλη το σαράκι χτυπάει τα ξύλα λέγεται
ρολόι του θανάτου

οι αιγωλιοί ολολύζουνε

οι αιγωλιοί ολολύζουνε μαύρη η νύχτα μου ανοίγει μιαν απέραντη κόρη του ματιού πρησμένη απ’ το φόβο

οι αιγωλιοί ολολύζουνε οι αιγωλιοί ολολύζουνε οι αιγωλιοί ολολύζουνε οι αιγωλιοί ολολύζουνε

οι αιγωλιοί ολολύζουνε
χτες που είναι το χτες εδώ είναι όλα πλάνεμα
οι σφαδασμοί των ημερών μου σαρώθηκαν σαν τόσα έντομα

τόσα έντομα τόσα έντομα τόσα έντομα τόσα έντομα
τόσα έντομα τόσα έντομα τόσα έντομα τόσα έντομα τόσα

τόσα έντομα καρβουνιασμένα πάνω

τόσα έντομα τόσα έντομα τόσα έντομα τόσα έντομα
τόσα έντομα τόσα έντομα τόσα έντομα τόσα έντομα τόσα

στο καζάνι της ατμομηχανής

τόσα έντομα τόσα έντομα τόσα έντομα τόσα έντομα
τόσα έντομα τόσα έντομα τόσα έντομα τόσα έντομα τόσα δένδρα τόσα δένδρα τόσα δένδρα τόσα δένδρα τόσα δένδρα τόσα

τόσα δένδρα που οι ρίζες τους

τόσα δένδρα τόσα δένδρα τόσα δένδρα τόσα δένδρα τόσα δένδρα τόσα

θα ’καναν περισσότερη σκιά από τα κλαδιά

τόσα δένδρα τόσα δένδρα τόσα δένδρα τόσα δένδρα τόσα δένδρα τόσα τόσες πέτρες τόσες πέτρες τόσες πέτρες τόσες πέτρες τόσες πέτρες τόσες πέτρες τόσες πέτρες

τόσες πέτρες ασάλευτες είναι η αιτία

τόσες πέτρες τόσες πέτρες τόσες πέτρες τόσες πέτρες τόσες πέτρες

μιας σπαρακτικής κραυγής πόνου

τόσες πέτρες τόσες πέτρες τόσες πέτρες τόσες πέτρες τόσες πέτρες τόσες πέτρες τόσες πέτρες τόσες πέτρες τόσες πέτρες τόσες πέτρες τόσες

οι ζωές και οι νύχτες της προσδοκίας που δεν θα επουλώσεις ποτέ
τόσες χαίνουσες και ανυπολόγιστες όσο
τα τέλη ενός γαλαξία
τόσο λεπτόλογα προσιτές σαν τη μικρή λάμψη πάνω στο χερούλι μιας πόρτας

τότε ανάβει το πρώτο γέλιο

κουβαρίστρα τα γέλια που ξετυλίγουμε σιγά-σιγά κρατώντας την άκρη της κλωστής ανάμεσα στα δόντια

απ’ τα παράθυρα της αυλής ένας ήχος πιατικών και μεγάλες κουταλιές παιδικά γέλια

κοντά στο ποτάμι γέλιο είναι ο ψαροφάγος βουτηχτής
χαρούμενο ξόμπλι από πέταλα άγριας ίριδας

χορεύτρια ο ποδόγυρός σου κυματίζει χείλια και γέλια πάνω στα γόνατά σου και στη γοητευμένη σκιά απ’ τα λόγια

ασφοδίλι δίλι δίλι
ασφοδίλι άσφο ασφοδίλι

είναι κάτι φτερώματα με άσπρα στίγματα απ’ το ίδιο εκείνο άσπρο που σκίζει τα παραθυρόφυλλα
και που ξαναβρίσκεται επίσης μες στα δάση κάτω απ ’να φούντωμα περικοκλάδας εκεί που η οχιά αφήνει το πουκάμισό της

είναι και λόγια σα φτερώματα με στίγματα

τ’ ανοιχτά μας χέρια
κοντά στ’ αντικείμενα
που ελαφρά τα σπρώχνουν
μια πτυχή
μια δέσμη φως
αποκαλύπτοντας
τα λόγια
και δεν σημαίνει ότι έχουν έναν προορισμό

 [επιλογές λέξεων από τη συγκεντρωτική συλλογή ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ της Μάτση Χατζηλαζάρου, όπου τα λουλούδια των δένδρων είναι τα πουλιά, το σιγανό κελάηδισμα της θάλασσας είναι η πτώση της βροχής στο τελευταίο τεμπέλικο κύμα του ακρογιαλιού. Λες κι ήτανε χθες βράδυ ακρογιάλι το σώμα μου κι Ποίησή μας η Ζωή.]


Δεν υπάρχουν σχόλια: