Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΧΑΜΕΡΠΕΙΑ, ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ:

Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ’ αυτήν την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα  μας. Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω, εις πάσαν στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρχόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένον δέρας της υπάρξεώς μας.  (ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ από τη συλλογή του Ανδρέα Εμπειρίκου ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ – ART by Fernantez Ricardo painting]


ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΔΙΑΣΩΣΙΣ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ (από την ποιητική συλλογή του Ανδρέα Εμπειρίκου ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ)
Όντως το βραδινό μετάξι που προσεδόθη στην αντλία του νεόκτιστου δρυμού ανταποκρίνεται στις κραυγές μα όχι στις θωπείες των αγγέλων. Κόνικλοι πανηγυρίζουν και στη χλόη λάμπουν τα κρύσταλλα των φανοκόρων και οι σπερματοσταλίδες των ερωτευμένων. Η καθέλκυσις ενός σφριγώντος λαού πλησιάζει. Μία ριπή ταχεία σαν αίλουρος ιπτάμενος μας έφερε την μαρμαρυγή του θριάμβου των χρυσαλλίδων ενός επανευρεθέντος κόσμου. Στα άχυρα της απεράντου ευνής των μελλονύμφων θα συντελεστεί και η καθιέρωση των διαυγών και επιτέλους ελευθερωμένων μηχανών. Στάρι και καλαμπόκι στους δυστυχείς βελούδο στα κρόταλα των χορευόντων με δορκάδες κεχρί και κεχριμπάρι στους ανθούς αυτού του κήπου.

ΤΑ ΠΟΥΠΟΥΛΑ ΤΗΣ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑΣ
Η πολίχνη της ρουμανικής πεδιάδος θα ακμάσει. Μια μέρα θα φυτρώσουν στα μέγαρά της πλατανοφόρα δένδρα που θα κρατούν στα χέρια τους ρομφαίες ή λόγχες πεπυρακτωμένες. Το άρρωστο κριάρι που στεγάζεται σήμερα στο μητροπολιτικό ναό της θα αντικατασταθή με μια γυναίκα συνεχώς συνουσιαζομένη και γύρω από την κεντρική οδό θα παίζουν οι πολιτικοί κατάδικοι το θείον δράμα της αναστάσεως ενός κομμένου κεφαλιού με μουσική υπόκρουση σελέστας.

ΕΝΑ ΩΡΑΙΟ ΠΡΩΙ (από την ποιητική συλλογή του Ανδρέα Εμπειρίκου ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ)
Σαν θάλασσα που φιλεί το χέρι μιας δεσποινίδος πετάχτηκε η φωνή του ονείρου μας. Τριακόσιοι νάνοι περιεκύκλωσαν την μυσταγωγίαν μας. Μερικοί περιφρόνησαν μα οι περισσότεροι έστυψαν την καρδιά τους και την έφαγαν. Τα φύλλα της χθεσινής εσπέρας πέφτουν κι όλες οι δεσποινίδες που γνώρισαν τον έρωτα χτυπούν τα χέρια τους και τα μέτωπά τους από λατρεία για τη λατρεία μας και ολοένα μας μοιάζουν περισσότερο όπως εμείς ολοένα μοιάζουμε περισσότερο με τους γαλανούς μαστούς και τις πόρπες του στήθους των.

 [επιλογές λέξεων από την συλλογή του Ανδρέα Εμπειρίκου ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ, με ευχές για τα παραπατήματα των θλιμμένων και των κορυβαντιώντων, όπου Μια δεσποινίς σηκώθηκε μέσα στο σκότος κι αντικαταστάθη αμέσως απ’ άλλη δεσποινίδα η οποία παράθεσε γαμήλιο προπόνημα σε συσχετισμένες αναλαμπές εικοσακισχιλίων αιώνων. Αλλά η απαίτησις των κρίνων δεν εξεπληρώθη γιατί το ράπισμα του κηπουρού διετράνωσε την λευκοτάτη επιδερμίδα της νέας ημέρας και ζωήρεψε το φέγγος του άσπιλου στήθους της λέξης προς λέξη και σχεδόν διαγωνίως]

Δεν υπάρχουν σχόλια: