Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΟ ΠΟΥ ΕΚΠΥΡΣΟΚΡΟΤΗΣΕ ΜΕΣ’ Σ’ ΕΝΑ ΣΥΝΝΕΦΟ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΕΣ:

Η κιθάρα παίζει μόνη μες τη βάρκα ενώ η σκιά του βαρκάρη βηματίζει στην ταράτσα φώτα προδοτικά θ’ ανάψουνε σε λίγο πνίξανε τις τρομπέτες μεσ’ στα φύκια, η άγρια γυναίκα ξεπροβάλλει απ’ τα νερά λάμπουνε τ’ άσπρα σκέλια της δίνεται στο φεγγάρι και στο ναύτη μες στα βράχια. Οι άλλοι ναύτες προχωρούνε δύο-δυο, είναι χλωμοί και παγωμένοι στον ιδρώτα, σε λίγο θα αντηχήσουν πυροβολισμοί, μία δύο τρεις, τρεις πρέπει να πηδήξουνε ταράτσες, τρεις πρέπει να σφυρίξουνε φορές για να βρεθούν στην ώρα. Αν ένας άνθρωπος ριχθεί μεσ’ στο νερό, οι ναύτες θα τονέ χτυπήσουν, τ’ άστρα θα του τσακίσουνε το μέτωπο τα ψάρια θα τον αγαπήσουν, τα πρόβατα θα πέσουν από πίσω του. Θα γεννηθεί και θα πεθάνει μες τους πόνους [ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ από τη συλλογή του Μίλτου Σαχτούρη ΠΑΡΑΛΟΓΙΑΣ 1948 – ART by Joel Rea Contemporary Surrealist Paintings ]



Ο ΓΑΜΟΣ (από την ποιητική συλλογή ΠΑΡΑΛΟΓΑΙΣ 1948)
Ένα περίστροφο
που εκπυρσοκρότησε
μεσ’ σ’ ένα σύννεφο
από καρδιές
ένα αυτοκίνητο από λουλούδια
με πολλά όμως γέλια
ένα αυτοκίνητο
σα μεσ’ σε τάφο
σα μεσ’ σε θάλασσα
μεσ’ απ’ τα κύματα
μεσ’ στους καπνούς
προβαίνουν δάχτυλα
και δαχτυλίδια
μαύρα κεφάλια
τα χείλια ανοίγουν
και ψιθυρίζουν
χαμογελούν
η γριά ο γέρος
χαμογελούν
για τα στεφάνια
για τα φορέματα
για τη λεβάντα
για τα ψωμιά
και τα κουφέτα
για τα αυτοκίνητο
που πρώτα στάθηκε
για τ’ αυτοκίνητο
που όρμησε χάθηκε
για το περίστροφο
που εκπυρσοκρότησε
μεσ’ σ’ ένα σύννεφο
από καρδιές

ΠΕΤΡΟΣ
Πάλι τι κανιβαλισμός αυτή την Άνοιξη
λουλούδια καταβρόχθισαν τις μέλισσες
πουλιά τους’ φάγαν τα εντόσθια τα γεράκια
το τριαντάφυλλο έμεινε ολομόναχο
κι ο μενεξές μεταμορφώθη σε κηδεία

Δεν έχω άλλα λουλούδια να σου φέρω
όμως μια μέρα θα γίνω ο μέγας κηπουρός
φυτεύω θα κλαδεύω θα ποτίζω
θα ’χω το σπίτι μου πάνω σ’ ένα σύννεφο
θ’ ανάβω τα όνειρά μου με τον ήλιο.

Σήμερα ακόμα είμαι ένας πλοηγός
συνένοχος για τις λάσπες τα λεμόνια
τους  τενεκέδες στο νερό μεσ’ το λιμάνι
τρελαίνω τη σειρήνα σπέρνω το αίμα μου
φορώ γυαλιά από πέτρα και με λένε Πέτρο

Ο ΑΕΤΟΣ
Την ώρα που κοιμάται
ένας αϊτός
πέφτει μεσ’ στο κρεβάτι της
νεκρός
την ώρα που κοιμάται
ένα περιστέρι
κουρνιάζει στο δεξί της χέρι

Τον αετό
τα ματωμένα δάχτυλά της
ρίχνουν
στον γκρεμό
το περιστέρι
τα ματωμένα δάχτυλά της
σφίγγουν
ρίχνουν στο πανέρι

Την ώρα που ξυπνάει
ένας αϊτός
στέκεται στο κρεβάτι της
ορθός
την ώρα που ξυπνάει
ένα μαχαίρι
της κόβει το δεξί της
χέρι

ΩΡΟΔΕΙΧΤΗΣ
Από ψηλό βουνό είδα τη θάλασσα
μέσα στα χέρια της είδα
να ζουν και να πεθαίνουν τα πουλιά
κι εγώ έφεγγα ψηλά σαν άστρο
ήμουν ένα άστρο
με δάκρυα και με καρφιά
και γύρω μου ψάρια και σκάλες
σκάλες ν’ ανέβουν να διώξουν
την καρδιά μου
σκάλες για να κατέβω εγώ
για να ξεσκίσω την καρδιά της θάλασσας

[επιλογές λέξεων από ποιητικές συλλογές του Μίλτου Σαχτούρη, για να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της, από το χρώμα του το κάθε λουλούδι, απ’ το ανατρίχιασμά του το κάθε φιλί και η Ποίηση απ’ τον πρωτογενή της λυρισμό καθώς είναι ο μαγικός εκείνος χώρος στον οποίο αποτυπώνεται η λανθάνουσα έστω, κοινή όμως ανθρώπινη ανάγκη για ουρανό…όπου ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ψιθυρίζουν: τι κάνει; την καρδιά μας καρφώνει; Ναι την καρδιά μας καρφώνει! Ώστε λοιπόν είναι ποιητής!]

Δεν υπάρχουν σχόλια: