Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

ΚΙ ΟΜΩΣ ΜΙΑ ΑΝΕΞΑΚΡΙΒΩΤΗ ΣΤΙΓΜΗ Σ’ ΕΞΑΚΡΙΒΩΝΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΕΝΑ ΕΤΟΙΜΟ ΚΙΟΛΑΣ ΑΙΣΘΗΜΑ:

Δεν ξέρω πού να σε αναζητήσω. Στις προετοιμασίες των στίχων μου ή στη θορυβώδη των ενστίκτων μου συναγωγή; Στις παραινέσεις του απογεύματος, στις υποδείξεις του Μαρτίου στη χθεσινή μας σύμπτωση -στις χθεσινές μου ιαχές- ή σε κάποια αυριανή μου πίκρα που υπό εχεμύθεια την κρατάς;
Για σένα στις επιθυμίες μου λόγος δεν έγινε ποτέ. Δεν σε πρόβλεψαν ποτέ τα όνειρά μου. Οι προαισθήσεις μου δεν σε συνάντησαν. Ούτε η φαντασία μου. Κι όμως μια ανεξακρίβωτη στιγμή σ’ εξακριβώνω μέσα μου ένα έτοιμο κιόλας αίσθημα!..
 Πλατιά που ήταν η Σταδίου  καθώς χωρούσε το μεσημέρι το εύχυμο, τον ανδρισμό σου και μένα βάζοντας πλάι σου σε απόσταση μιας ολόκληρης θλίψης!.. [ARS GRATIAE ARTIS και ΔΥΟ ΜΙΚΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΙΝΙΓΜΑ ΚΙ ΕΝΑ ΔΡΟΜΟ από την ποιητική συλλογή της Κικής Δημουλά ΕΠΙ ΤΑ ΙΧΝΗ, 1963 -  ART by RUDIRUTH sometimes]

[«Κάθε τι ΜΙΑ φορά, ΜΙΑ φορά μόνο. ΜΙΑ φορά και ποτέ πια. Κι εμείς ΜΙΑ φορά μόνο. Δεύτερη ποτέ! Μα τούτη η μια φορά για να ’χει υπάρξει, δεν είναι κάτι που παίρνεται πίσω» R.M.RILKE]

ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑ
Προσκεκλημένος ήσουν των προσδοκιών μου.
Κι ήρθες – είχε για σένα ξαναγίνει λόγος
στο φευγαλέο κάποιας ενοράσεως.
Οι τίτλοι σου αμύθητοι:
Γιος του ασύλληπτου
πιο επιτήδειος από το όνειρο
απ’ το αιφνίδιο πιο ωραίος
από το θάνατο πιο εύστοχος.
Οίστρος του ήλιου.

Στις ανατάσεις μου ανέβηκες
τις φλέβες μου διέπλευσες
διασταυρώθηκες με την ορμή μου.
Κι έγινε η μορφή σου
της νύχτας μου προσκέφαλο.
Κι η μέρα μου ανάβλεψε
στη συμπαιγνία των ματιών σου.
Πικρές διαστάσεις δευτερόλεπτου
πήρες. Και πέρασες – έρμαιο
του αβέβαιου – με βέβαιους
διασκελισμούς προς το ανεπίστρεπτο.

Τώρα
από τα πέρατα μιας νοσταλγίας
παίρνω τις ειδήσεις σου:
κατάντησες θαμών
κάποιας παλιάς φωτογραφίας σου
διαπρέποντας στη χάρτινη έντασή της



ΥΠΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΝ… Σκηνή σε πάρκο με άγαλμα
Γυναίκα μαρμάρινη
πλαγιασμένη και εξέχουσα
λίγο του βάθρου σου
και μια υποψία φυγής
στον ίσκιο της ανίας σου
στην άπλα του μεσημεριού
παιδί εργατικό κοιμάται.
Η σκισμένη του μπλούζα
αυτοβιογραφία του.
Τη διαβάζουμε, εγώ κι εσύ
επί τη ευκαιρία
παίρνεις μιαν ιδέα
των φθειρομένων πραγμάτων
του προς στιγμήν εφήβου
και κάτι από το απίθανο της ποιήσεως
όταν συμπίπτει
να στέκουν τα φθινόπωρα
στα δένδρα
προς εποπτείαν των διαθέσεων.

ΕΠΙ ΤΑ ΑΥΤΑ
Νύχτωσε πάλι όπως χθες.
Πάλι όπως χθες νύχτωσε.
Νύχτωσε.
Χθες.
Πάλι.
Προσπάθεια μάταιη
να χτυπηθεί το νόημα,
η αλληλεγγύη του καημού.
Αλύγιστα, μ’ όποια
μετάθεση των λέξεων,
μ’ όποια αποδέσμευσή τους.
Στην κάθε μια χωράει
το τελεσίδικο του όλου
Μέσα στις ρίζες τους
κυλάει  η ίδια παύση.
Λοιπόν, καλύτερα να παραμείνουν
σε μια πεπατημένη πρόταση
και εκ πρώτης όψεως αναίμακτη:
Νύχτωσε πάλι όπως χθες

ΥΛΙΚΑ
Εκεί που τέλειωνε η οδός Καλλιδρομίου
-τον δρόμο αυτόν περίτεχνα χειρίστηκε
αγαπημένος ποιητής*-
κατεδαφίζεται παλαιά οικία:
με τα ενδόμυχα της,
με ό,τι η είσοδος της έφερε,
και τους λυγμούς ονείρων στα δωμάτια.

«Τα υλικά πωλούνται» Κι εκεί,
ανάμεσα λίθων, κεράμων και ανθρωπίνων,
το σώμα κάθεται μιας νέας γυναίκας
-εντοιχισμένο στην πρόσοψη έζησε
και στα διατρέξαντα – σώμα
εκ τερακότας και απορίας μεγάλης,
που περιττεύει πια
και δεν πωλείται…

Μένει στην άκρη του δρόμου
καταμεσής του πρωινού
και περιμένει
να περάσει ο ποιητής δια τα περαιτέρω
·        Ο ποιητής Άρης Δικταίος, που έγραψε το ποίημα «74α οδός Καλλιδρομίου

 [επιλογές λέξεων από την ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΜΑΖΙ στο ΛΙΓΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ της Κικής Δημουλά. Λοιπόν, κάποια φορά ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΑΜΕ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΩΣ, στου σεντονιού τις όχθες, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ. ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ ο φιλοπαίγμων μύθος μας ακολουθεί, εκτός αν κλαίει το φεγγάρι οπότε βγαίνω στο μπαλκόνι το «Διότι» να ρωτήσω τι συμβαίνει. Μη φοβάσαι, είσαι ΕΠΙ ΤΑ ΙΧΝΗ ΗΧΟΥ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΕΩΝ. Γι’ αυτό πάρε μαζί σου για σιγουριά την απαίτηση να μην σ’ αγγίξω διόλου και σου υπόσχομαι εγκαίρως να ξυπνήσω ώστε να μην σε πάρει είδηση ο ύπνος σου ότι λείπεις. ΧΑΙΡΕ ΠΟΤΕ ερήμην μου]


Δεν υπάρχουν σχόλια: