Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

ΟΛΑ ΤΑ ΠΕΡΙ ΠΑΝΔΩΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΥΤΙΟΥ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΞΙΑ ΛΟΓΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ:

Η Ιστορία! Τι αβασάνιστες πληροφορίες συνεκράτησε, τι λανθασμένες φήμες μας μετέδωσε! Πόσα χουνέρια και τι πλεκτάνες! Α!, η Κλειώ! Μα βέβαιο πως εσημείωνε ό,τι κι αν άκουγε: φαίνεται πως πολύ λίγο θα την σκότιζε ν’ αντιληφθή τι είτανε αλήθεια και τι δεν ήταν! Μια ολόκληρη ζωή σπουδής και προσοχής και έρευνας μας επιτρέπει σήμερα ν’ αποκαλύψουμε -να πούμε- πως όλα τα περί Πανδώρας και του κουτιού της είναι ανάξια λόγου παραμύθια… Ούτε η Πανδώρα ούτε οι Θεοί βάλανε τίποτα μσ’ το κουτί κι ούτε με το άνοιγμα φύγαν τα δώρα (που δεν υπήρχαν) Προσποιήσεις ψευτιές (φτηνές ψευτιές) ανέντιμες υποσχέσεις και προδοσίες μα κάναν να πιστέψουμε πως κάτι έκλεινε μέσα το κουτί που είχε η Πανδώρα!.. Κι αν υπήρξαμε μωρόπιστοι άνθρωποι και κουτοί (πρώτος εγώ) πάντως είμαι σε θέση σήμερα να βεβαιώσω πως και κουτί (ν’ ανήκη στην Πανδώρα) ακόμη δεν υπήρχε!    [ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΗΣ ΠΑΝΔΩΡΑΣ  από τη συλλογή του Νίκου Εγγονόπουλου ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΑΔΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΡΟΔΩΝΕΣ, εκδόσεις Ίκαρος 1978]




ΒΙΤΣΕΝΤΖΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ
σα να μην έφτανε
πως η ζωή
είναι τόσο σύντομη
είναι τόσο λίγη
μας
τηνέ κάμουνε
τόσο συχνά
-και δίχως λόγο-
κι οδυνηρή

γι’ αυτό κι εγώ γυρνάω
από σκοντράδα
σε σκοντράδα
ξεμπετουργασμένος
και τραγουδώ

ΤΑ ΒΑΣΑΝΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
καθώς ανέμισαν
τα μαλλάκια της
έτσι μπροστά στα μάτια
μου λες και σαν ξαφνικά να ξύπνησα
και για πρώτη φορά
την είδα
-και την επρόσεξα-
την ωραία
νεαρή
κόρη

με συνεκίνησε
η αρμονία
των κινήσεων της
η ροδινότης των μελών
του κορμιού της
η γοητεία του βλέμματός
της
η απαλή στρογγυλάδα
των μαστών της
η όλη χάρη τέλος
που ανεδίδετο
από το κομψό
ολόδροσο
πλάσμα

κι αμέσως σκέφτηκα
-και «φιλοσόφησα»-
ο νους μου πήγε
στον αγαθό εκείνον
που μπορεί κάποτε
-μα είμαι βέβαιος-
να υποφέρει
μαρτυρικά
να δυστυχήσει
σα θα φαντάζεται
πως έχει σκέψη
κι έχει ψυχή
το τρυφερό
το αιθέριο
το
πλασματάκι

και να ματώνει η καρδιά του
ν’ απελπίζεται
ως θ’ αποδίδει
έστω και
κόκκο νου
στ’ ολότελα
άδειο
μικρό
κρανίο

ΤΑ ΓΚΩΛ-ΠΟΣΤ
άκουγε τις καμπάνες που βαρούν
και τ’ ορείχαλκου τις δονήσεις
όπου τρυπάν τον καθαρό
-του κυριακάτικου πρωινού
αγέρα

άραγες οι καμπάνες τι να μηνούν;
θα τις ακολουθήσουν μήπως
ύμνοι τραγούδια χαρές
ή πολυβόλα θ’ αντηχήσουνε
απαίσια
να σπείρουνε τον όλεθρο ολούθε;

ένα σας λέω:
όλοι να τρέξουμε αμέσως
στα γκωλ-ποστ
παιδιά!
στα γκωλ-ποστ!
στα γκωλ-ποστ
άγρυπνοι
-ακοίμητοι φρουροί-
πανέτοιμοι
το μάτι εδώ κι εκεί
να γρηγορούμε

μην αρχίσουνε να πέφτουνε
τα τέρματα
βροχή
και
ηττηθούμε

[επιλογές λέξεων από την συλλογή του Νικου Εγγονόπουλου ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΑΔΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΡΟΔΩΝΕΣ, δηλαδή από τον υπερρεαλισμό μιας ατέρμονος ζωής: του ποιητή πια μόνη –θεόθεν – σωτηρία λύσις παρηγόρηση μένει η κοιλάς με τις τριανταφυλλιές ό εστί μεθερμηνευόμενο η κοιλάδα των ροδώνων… (αλλά) Πλάι απ’ τη σακάτικη τη δικαιοσύνη του ανθρώπου κρύβεται η Ερινύα βαθιά μέσα στον ίδιο φταίχτη φωλιασμένη αμείλιχτη ανελέητη που καλά ρούχα και οφίκια και νομιμοφροσύνες δεν ψηφά που η καλοπέραση δεν την νοιάζει και τιμωρεί σκληρά τους άμυαλους και τους δειλούς που κάνουν το κακό!..]


Δεν υπάρχουν σχόλια: