Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΒΛΕΦΑΡΑ ΔΙΑΦΑΝΕΣ ΑΥΛΑΙΕΣ: ΟΤΑΝ Τ’ ΑΝΟΙΓΕΙΣ ΒΛΕΠΕΙΣ Ο,ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΤΥΧΕΙ ΟΤΑΝ ΤΑ ΚΛΕΙΝΕΙΣ ΒΛΕΠΕΙΣ Ο,ΤΙ ΠΟΘΕΙΣ:

Ποίηση, ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου!..  Μέσα της όλοι μεγαλώνουμε. Οι δρόμοι είναι λευκοί, τ’ άνθη μιλούν κι από τα πέταλά τους αναδύονται μικρούτσικες παιδίσκες!.. Οι εποχές αλλάζουν κι η γυναίκα της εποχής μοιάζει με χάσμα θρυαλλίδας. Η εκδρομή αυτή (της ζωής μας) δεν έχει τέλος!.. Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ’ αυτήν την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα  μας. Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω, εις πάσαν στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρχόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένον δέρας της υπάρξεώς μας.  (κτερίσματα στίχων από τη συλλογή του Ανδρέα Εμπειρίκου ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ με ευχές για τα παραπατήματα των θλιμμένων και των κορυβαντιώντων, όπου Μια δεσποινίς σηκώθηκε μέσα στο σκότος κι αντικαταστάθη αμέσως απ’ άλλη δεσποινίδα η οποία παράθεσε γαμήλιο προπόνημα σε συσχετισμένες αναλαμπές εικοσακισχιλίων αιώνων. Αλλά η απαίτησις των κρίνων δεν εξεπληρώθη γιατί το ράπισμα του κηπουρού διετράνωσε την λευκοτάτη επιδερμίδα της νέας ημέρας και ζωήρεψε το φέγγος του άσπιλου στήθους της λέξης προς λέξη και σχεδόν διαγωνίως ART by Fernantez Ricardo painting]




Η ΣΥΣΠΑΣΙΣ ΤΩΝ ΚΟΛΕΟΠΤΕΡΩΝ  (από την ποιητική συλλογή του Ανδρέα Εμπειρίκου ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ)
… δεν συγκρατεί παρά  το σιγαλό τραγούδι των κυμάτων. Η βρύση των μαλλιών σαν θάλασσα περιφρουρεί τ’ ακρότατα κινούμενα σημάδια. Φωνές των γλάρων ερπετά συζύγου κωπηλάτου παροδικώς παρακαλούν τα μάτια στο θάμπος των ατμών ως ανατέλλοντες εαρινοί ιεράρχαι. Ενδελεχής η σημασία των κρουνών. Σφυρηλασία θέλγητρα της χρωματουργίας και βόστρυχοι της γης επί πολτώδους γης.

 ΚΡΗΠΙΔΩΜΑ
Ο δέκτης της σφυρηλατημένης μας σπουδής καθώς καλόβουλος ανθρακωρύχος του δεύτερου τοκετού  περιφανής στην στήλη του και ομώνυμος με το σφοντύλι δεν λειτουργεί μέσα στα πρωτοβάθμια προπλάσματα της ορατότητος του μακαρίου ύπνου. Έχουν μακριά τα θάμπη τους και τα βαρίδια της σιγής τους είναι στην κώχη της γλυκιάς τους μέδουσας για δώρο που μας κάνουν οι τροχοφόροι και τα πλάσματα του λίπους βαθύτατου καημού. Κανείς δεν στέκει μόνος του μονομερώς ακμάζοντας πέριξ της αϋλόπτρερης φωνητικής καλύβας ώσπου τα δυο προσκέφαλα παλαίσουν στις ελπίδες και πέση το φιλί μας στην άκρη του σηκωμένου σύννεφου κοντά στο φως κοντήτερα σε μας σε αυτους.

ΛΕΟΝΤΕΣ ΩΡΥΟΜΕΝΟΙ ΕΠΙ ΣΤΗΘΟΥΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ
… βαυκαλιζομένης από τα κύματα της κρεμαστής πολιτείας κοιμίζουν το πάθος της για τα πουλιά και τα ερωτικά τροπάρια. Το σμήνος όμως που αγάπησε δεν εγκατέλειψε το φως της. Το πήρε και το σήκωσε και αφού μετουσιώθη και η ριπή ακόμη το ξανακούμπησε τριγύρω της. Ένα λιοντάρι ερωτεύτηκε την παρθένον και τότε το σμήνος τρομαγμένο χωρίστηκε σε δύο σε τρία σε τέσσερα και τέλος σε εικοσιπέντε και ενώ οι άλλοι λέοντες ενεσκολόπιζαν τον μάρτυρα της αγάπης πέσανε επάνω της και την εχάιδεψαν με τα ματωμένα τους φτερά. Το πολύωρο όνειρο δεν ακούστηκε πια πότε. Φράγματα υψώθηκαν εκεί που έμεινε το πάθος άναυδο και τα φιστίκια που μαζεύουν τα φτωχά παιδιά μοιάζουν με  τρεχαντήρια



ΤΟΡΑΝΙΝΑ ΕΧΜΠΑΤΟΜΒΙΑ (από την ποιητική συλλογή του Ανδρέα Εμπειρίκου ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ)

Ο κλώνος υπέθαλψε την σταχτοθήκη. Περιστροφικώς περάτης ο απλούς φορεύς τυλίγεται μέσα στους θάμνους του κυπέλου της ελαφροτάτης πιπεριάς. Δεξιά μαράζι μα στην τσέπη του ένας μικρός αμνός δρέπει και ξαναδρέπει τις καμνανοκρουσίες των φορέων. Ο κόσμος όλος τον παρατηρεί. Ο κόσμος όλος γίνεται μια φιλντισένια ταγή για την δική του κολυμβήθρα. Τώρα η λάβα σφύζει σαν πρασιά τριγύρω από το στόμα του και πάνω από την κεφαλή του δεσπόζει ο διδάσκαλος των θαλασσίων ελεφάντων.  

Δεν υπάρχουν σχόλια: