Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΚΑΛΠΑΖΕΙ Σ’ ΕΝΑ ΑΙΩΝΙΟ ΑΠΑΡΑΒΑΤΟ, ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ, ΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΟ (πίσω από το Αύριο Πρωί δεν είναι τίποτα):

Μια τελική συνάντηση μες στων αλλεπαλλήλων άδειων νυχτών τη στείρα διαδοχή (όχι συμπτωματικά ούτε τυχαία) Μια συνάντηση [ στην άβατο διάβαση πέρασμα απ’ του μυαλού πέρα τ’ αταίριαστα διδάγματα όταν οι άλλοι σιτίζονται με ράκη προσευχής, νοσταλγούν εσχατιές φανταστικών επιλύσεων, εκθέτουν σε σχήματα ασελγή των σωμάτων την ασταθή βεβαιότητα μιας νοσηρής υγείας. Μια συνάντηση –όχι τυχαία- επινόηση θανάτου χωρίς αργύριο υποταγής στην άγρια νύχτα που καλπάζει σ’ ένα αιώνιο απαράβατο, πριν και μετά, Καθορισμένο!.. Οι ρυθμικοί βηματισμοί στις υγρές πλάκες –του ρολογιού χτυπήματα στην τελεσίδικη ώρα- φωνές πίσω απ’ τη μνήμη μικρόχαρων στιγμών, τα χαραγμένα μάταια γράμματα στους τοίχους. Πίσω από το Αύριο Πρωί δεν είναι τίποτα ούτε για την αθέμιτη χαρά μιας αυταπάτης επιστροφή σ’ ένα κενό χωρίς διέξοδο, χωρίς καν απλή βράδυνση απ’ την ανέκκλητη ώρα.  [ΜΙΑ ΤΕΛΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ και ΟΙ ΡΥΘΜΙΚΟΙ ΒΗΜΑΤΙΣΜΟΙ από τις ΕΠΟΧΕΣ 3  του Μανόλη Αναγνωστάκη – ART by Magritte rene]




ΑΡΧΙΣΕ ΜΙΑ ΣΙΓΑΝΗ ΒΡΟΧΗ («Έπεφτε μια κίτρινη παλιά βροχή…» - Γ.Κ.)
Άρχισε μια σιγανή βροχή αργά προς το βράδυ.
Στις πολιτείες ο ουρανός φαίνεται μιαν απέραντη λασπωμένη πεδιάδα
Κι η βροχή είναι μια καλοσύνη, όσο να πεις, δε μοιάζει διόλου με το θάνατο
Μπορείς να βαδίζεις κάποτε χωρίς κανένα σκοπό ή με σκοπό –σου είναι αδιάφορο-
Μιαν εποχή μακρινή και νεκρή σε μια βίαια σκισμένη πολυτέλεια.
Εγώ συλλογίζομαι πώς και γιατί μια βροχή μπορεί να σου θυμίζει τόσα πράγματα
-Χωρίς αμφιβολία είναι τόσο ανόητο να τα στοχάζεσαι όλα αυτά μια τέτοια ώρα-
Συλλογίζομαι όμως στις ζεστές χειμωνιάτικες κάμαρες μιαν αλλιώτικη μυρουδιά
Ύστερα από τις 6 με τα κλειστά παραθυρόφυλλα και τ’ αναμμένο φως
Η μια γωνιά δίπλα στο τζάμι σ’ ένα μεγάλο καφενείο με τις αδιάφορες φωνές.
Τα συλλογίζομαι όλα αυτά με τον πιο απλό τρόπο ολωσδιόλου παιδιάστικα
Μπορείς να λησμονείς το καθετί, τι τάχα, τι τάχα να γυρεύεις εδώ μια τέτοιαν ώρα
Εσύ, ο διπλανός σου, όλος αυτός ο κόσμος που πορεύεται δίπλα σου μες το σκοτάδι
Αυτή η ανήσυχη σιωπή που πληγώνει περισσότερο κι απ’ το πιο κοφτερό λεπίδι
Να λησμονείς για μιαν ελάχιστη στιγμή πως ίσως δεν τέλειωσε ούτε κι απόψε για σένανε το καθετί
Τόσο που αν τρίζει κάτι αναπάντεχα είναι να σου ξυπνήσει την ακριβή υπόθεση μιας επιστροφής
Τη χειμωνιάτικη ζεστή κάμαρα, το καφενείο με τις πολύχρωμες φωνές.

… Έτσι βρέχει λοιπόν μια κίτρινη βροχή χωρίς τέλος.
Μια κίτρινη παλιά βροχή, τη νύχτα σα μαστίγιο.

ΧΡΩΜΑΤΑ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥ ΔΕΙΛΙΝΟΥ…
Χρώματα περασμένου δειλινού, άρωμα δίχως συγκίνηση
Άδεια νοήματα μιας χαρακιάς που σημαδεύει την πληγή σου
Ο τρόπος να ξυπνήσεις μέσα σ’ αυτή την αγωνία μιαν ανάμνηση θυσίας.

Μια πονεμένη κραυγή στην πρώτη γραμμή κάθε μάχης
Μια μητέρα το βρέφος ση γωνιά με τα ερείπια
Οι νικημένοι στρατιώτες
Οι αιχμάλωτοι περάσανε ατέλειωτες σειρές δίχως όνομα
Το γράμμα που πια δεν περίμενες, έλειπες τόσον καιρό στην επαρχία.

Όμως εγώ δε φοβούμαι τον άνεμο που μπαίνει απ’ τα σπασμένα παράθυρα
Ζήτησα μια καινούρια βλάστηση σ’ ανεξερεύνητες περιοχές
Ν’ ακούσεις σιμά μια φωνή, όχι τις κρύες κραυγές στους άγνωστους δρόμους.

ΤΩΡΑ…
Τώρα
Κι ίσως να ’ναι μονάχα μια στιγμή
-Ακόμα μια στιγμή τι θα προσθέσει;-
Νιώθεις ακόμα πιο σκληρά πιο πονεμένα
Τις πληγές των πραγμάτων που αγαπούσες
Χωρίς καμιά καμιά πια φρεναπάτη.

Φεύγουμε κι ίσως γελαστήκαμε στο τέλος
Ίσως να μείναμε στο τέλος πάλι μόνοι
Τώρα που πια δεν θέλεις δρόμο να γυρίσεις.

Μ’ αν πρέπει τώρα να πεθάνουμε, το ξέρεις
Πρέπει γιατί αύριο δε θα ’μαστε πια νέοι


 [επιλογές λέξεων από ποιητικές συλλογές του Μανόλη Αναγνωστάκη, ΠΑΡΕΝΘΕΣΕΙΣ και ΣΤΟΧΟΙ για τη ΣΥΝΕΧΕΙΑ της αγάπης, το φόβο που μας ενώνει με τους άλλους, ΕΠΙΛΟΓΟΣ για τη σιωπή, αυτό το δισταγμό ζωής, που δεν μας αφήνει να παραδεχθούμε την ήττα. Πόσα κρυμμένα τιμαλφή όμως μπορούμε να σώσουμε, πόσες φωλιές νερού να συντηρήσουμε μέσα στις φλόγες; Όρθιοι και μόνοι σαν και πρώτα θα περιμένουμε… Και ποιος να μας προσέξει, ποιος να μας λησμονήσει στη θήση που καθόμαστε; Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας. Το θέμα είναι τώρα τι λες!.. Και όχι αυταπάτες προπαντός… Το πολύ-πολύ, να τους εκλάβεις [τους στίχους μιας ζωής] σα δυο θαμπούς προβολείς μες την ομίχλη, σαν ένα δελτάριο σε φίλους που λείπουν με τη μοναδική λέξη: ΖΩ. «Γιατί» όπως πολύ σωστά είπε κάποτε ο φίλος μου ο Τίτος, «κανένας στίχος σήμερα δεν κινητοποιεί τις μάζες, κανένας στίχος δεν ανατρέπει καθεστώτα» Έστω. Ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου. Κρίνε για να κριθείς]


Δεν υπάρχουν σχόλια: