Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΧΤΙΕΣ ΑΛΛΗΛΟΥΧΙΕΣ ΚΙ ΑΛΛΑ ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΨΕΜΜΑΤΑ:

12 μεσάνυχτα, ποιος να βαράει την πόρτα τέτοιαν ώρα; Να ’ναι η Μούσα, τα λούσα, η ρούσα; Ανοίγω, κι όμως τίποτα, κανείς… Στρέφω, η δεσποινίς Μαρίκα –η κόρη ντε του καλλίφωνου ψάλτου της ενορίας- μου εκμυστηρεύεται: «να ήταν η θάλασσα, ήταν τ’ αγέρι, ήταν ο έρωτας του τραμβαγιέρη που μου ετάραξαν τα σωθικά»… Ούτε οι ακόλουθοι ωκύποδες: ούτε ο Ανωγειανός Σολτάτος ούτε ο Σπύρος Λούης δεν αναπτύξανε ποτέ τέτοια τρεχάλα ωσάν αυτήν που ανέπτυξα –εγώ ο γράφων- για ν’ αποφύγω τους ανθρώπους όπου λεν ψέματα… [ΑΛΛΗΛΟΥΧΙΕΣ  από τη συλλογή του Νίκου Εγγονόπουλου ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΑΔΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΡΟΔΩΝΕΣ, εκδόσεις Ίκαρος 1978 με ένα πίνακα από τον ίδιον τον ποιητήν: Ορφεύς και Ευρυδίκη]
 


ΕΙΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΝ ΜΠΑΚΕΑ (που ενδιαφέρθηκε για «πρόσφατα» ποιήματά μου)
πράγματι η
«ποιητική» παραγωγή μου
τώρα τελευταία
είναι ουσιαστικά
ανύπαρκτη

όχι βέβαια πως έχω πια πάψει
και ποιήματα
και στίχους
και παραμύθια
ν’ αραδιάζω
και να κρυφολέω στον εαυτό μου

όμως ως παραλείπω
ναν τα σημειώνω στο χαρτί
τα λησμονώ
και φυσικά δεν
έχω πια τίποτα να παρουσιάσω

άλλωστε και κανείς δεν μου τα ζητά:
είδα τι λίγη σημασία
γύρω μου
δώσαν
και δίνουνε στα ποιήματα

για έναν μελλοντικό σχολιαστή
θαν’ υπεραρκετά
τα ποιήματά μου τα παλιά
και πόσον εύγλωττη
θα είναι
η σιωπή η τωρινή μου

ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ «Ο ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΑΣ»
ούτε οι ακόλουθοι ωκύποδες:
ούτε ο Ανωγειανός Σολτάτος
ούτε ο Σπύρος Λούης –Μαρουσιώτης-
δεν ανάπτυξε ποτέ τέτοια τρεχάλα
ωσάν αυτή που ανέπτυξα
-εγώ ο γράφων-
για ν’ αποφύγω τους ανθρώπους
όπου λεν ψέματα

βέβαια κακόπιστοι σχολιαστές
ερμήνεψαν ποικιλοτρόπως
το φέρσιμό μου
-συνηθισμένη ιστορία-

μα τίποτε!
για μένανε μεγίστη σημασία
έχει
όπου απέφυγα έτσι
-λυσιτελώς-
τους
ανθρώπους
που λεν τα ψέματα

ΜΠΕΡΟΥΤΙΑΝΟ (να μην ξεχνούμε τον Αλφόνσο Allais)
Μένω εμβρόντητος μπρος στην ευρυμάθεια αυτής της κόρης! Καϊρινή ή Αλεξανδρινή; Θα σας γελάσω. Πάντως, όπως μου λέει, συμπλήρωσε λαμπρές εγκύκλιες σπουδές σ’ ένα απ’ τα ευρωπαϊκά (καθολικά βέβαια) λύκεια ή της Αλεξάνδρειας ή του Καϊρου. Με τι αφοσίωση, με τι πλούτο πληροφοριών, μιλά για το διδαχτικό προσωπικό και για όσα του χρωστάει! Ο pere Μαγκανάτ, η mere Ακλαντάν (κατά κόσμον Ανν Μερντέζ)! Αμ η soeur Βιτσιάλη! Κείνος ο αδελφός dAisance! Fils Τικ, δεν λείπει να προσθέτη πάντα. Και μου τη μαθαίνει, και σε μένα, την Ευρώπη, με όλα τα μυστικά της και τις λεπτομέρειες, αληθινή Ευρωπαία, τώρα ας είναι κι Αφρικανίς.

Ο ΟΡΦΕΥΣ
τον Ορφέα ποτέ –μα ποτέ- τίποτα δεν τον επαρηγόρησε για την διπλή απώλεια
της Ευρυδίκης:
άλλοτε –για λίγο- έλεγε κανά τραγούδι μεσ’ το μαράζι του
άλλοτε –για λίγο πάλε-
τα χρώματα
τον γοητεύανε
με τις άπειρες ποικιλίες τους
και τους συμπωματικούς
λογής-λογής συνδυασμούς τους

μια φορά -κατά του ήλιου
το βασίλεμα
πρόσεξε μεσ’ στο γαλάζιο τ’ ουρανού
γοητευτικές αράδες
σύννεφα
-γι’ αυτά που στο Καβούρι κάποτε ένας χωροφύλακας
σα μεταμεληθείς εκραύγασε:
«Ιδού τα σύννεφα του Εγγονόπουλου»

αλλά αυτά –πραγματικά-
δεν ήσανε τα σύννεφα του Εγγονόπουλου
είταν μαχαίρια
λεπίδες
ακονισμένες κάμες και χατζάρια
που πάνω στις γαλάζιες τους εσθήτες
εκρατάγανε
οι σκληρότατες της Θράκης οι παρθένες

κι αυτά κραδαίνοντας
οι σκληρές παρθένες στ’ άπονα τα χέρια τους
μ’ αυτά –λέω- πέσανε πάνω του:
τον κατακρεουσργήσανε
τον κομμάτιασαν
τον Ορφέα

[επιλογές λέξεων από την συλλογή του Νικου Εγγονόπουλου ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΑΔΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΡΟΔΩΝΕΣ, δηλαδή από τον υπερρεαλισμό μιας ατέρμονος ζωής: του ποιητή πια μόνη –θεόθεν – σωτηρία λύσις παρηγόρηση μένει η κοιλάς με τις τριανταφυλλιές ό εστί μεθερμηνευόμενο η κοιλάδα των ροδώνων… (αλλά) Πλάι απ’ τη σακάτικη τη δικαιοσύνη του ανθρώπου κρύβεται η Ερινύα βαθιά μέσα στον ίδιο φταίχτη φωλιασμένη αμείλιχτη ανελέητη που καλά ρούχα και οφίκια και νομιμοφροσύνες δεν ψηφά που η καλοπέραση δεν την νοιάζει και τιμωρεί σκληρά τους άμυαλους και τους δειλούς που κάνουν το κακό!..]

Δεν υπάρχουν σχόλια: