Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017

ΚΡΑΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΜΑΚΡΙΑ ΧΑΙΤΗ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΕΝΣΤΕΡΝΙΣΤΕΙ ΤΗΝ ΑΥΡΑ, Η ΜΑΡΟΚΙΝΗ ΚΥΡΙΑ:

Πρηνής και με ζάχαρη στα χείλη ξαπλώθηκε στο φωτεινό στεφάνι της αγάπης. Η κλήσις δεν ήργησε να εισακουσθεί. Την πήραν πρώτα δυο πουλιά έπειτα τα σύρματα του πονετικού ραδιουργήματος και τέλος την πήραν πέντε πετεινοί που μοιάζαν μ’ άλογα πεπαιδευμένα και την ακούμπησαν μεταξύ των σκελών της. Η ανταπόκρισις των ξένων συστατικών εχάθη και με λαχτάρα με φύκια μυρωδάτα και με σπινθηροβόλους στεναγμούς ήρθε αχαλιναγώγητη και παστρικιά σαν ουσιαστική και σύντονη νεφέλη. Τώρα λέγουν και τους δύο Μερόπη.  (ΠΟΘΟΣ από τη συλλογή του Ανδρέα Εμπειρίκου ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ με τίτλο τους πρώτους στίχους από το ποίημα ΜΑΡΟΚΙΝΗ ΚΥΡΙΑ, της οποίας όμως ο Πόθος,  παρέμεινε ως άγαλμα υψηλής εντάσεως  ως και στην κατακλείδα του ποιήματος ΕΛΟΝΟΣΙΑ… και δεσπόζει ΕΙΣ ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΡΟΝ … καθώς μια βροχή την λυπήθηκε και την αγκάλιασε από παντού και άνοιξαν τα μπουμπούκια των πουλιών και μια κυλινδρική πέτρα σκορπίστηκε σε χίλια σε τρεις χιλιάδες θραύσματα γιομάτα σπέρματα … που πέσανε στη δονούμενη έκταση τα πάντα από την αρχή όλα άσπιλα όλα λυτρωμένα μέσα στον κρατήρα του οριστικού σαπφείρου!...  ART by…. ] 


Η ΠΕΡΙΟΠΤΗ ΔΑΠΑΝΗ Σ’ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΒΟΥΝΟ  (από την ποιητική συλλογή του Ανδρέα Εμπειρίκου ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ)
Η κλαγγή δεσπόζει σαν αχάτης επάνω σε τρεμάμενα φύλλα χρυσοπόρφυρης λεύκας. Οι σταγόνες δεν έμειναν μόνες τους γιατί ανεκαλύφθη ο θησαυρός τους μέσα στα κρύσταλλα της προίκας  ενός λεπτού σχεδόν ισχνού αστεροσκοπείου. Η γαλάζια γάτα του θυρωρού μόλις αντελήφθη την δέσποιναν των μονομάχων με τα φτερά τους κάτω απ’ το λαιμό τους σήκωσε την τρικυμία των αγρών και της μικρής ρομφαίας που κατώκησε κάποτε δίπλα στα έλη του θυρεού. Χωρίς πολλές διατρανώσεις ο θυρεός κατήγαγε το δισκοπότηρο της αυνανιζομένης συζύγου του αυλάρχου και τα βελουδένια μάτια της έγιναν πολύεδρα διαμάντια της υποθρωσκούσης ηδονής του μαχαιριού που κάρφωσε στο δεξί μαστό της ήβης της ο κρουβαντιών κυνηγητής των απορρώγων δράκων. Τότε διελύθη το κρυφό κρασί και βγήκε από την ιστορία του ένας ξανθότατος ελέφας και προσκύνησε τα βήματα της γαμηλίου συμφωνίας ενώ στο μετάξι της τελευταίας αιθούσης έσταζαν ακόμη οι σταγόνες απαράλλαχτα ε το κεχριμπάρι της εικόνας και με την ίδια περιπάθεια της ίδιας πάντοτε δεσποίνης του θερμού της αίματος.

 ΕΙΣ ΠΕΠΑΓΜΕΝΟΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΡΟΝ
Τα σείστρα του πράσινου παρέμειναν μεταλλικά. Στην απέραντη ρευστότητα του βοώντος κάμπου η διασπάθισις της υπερηφανείας των παλαιών αστών συνετελέσθη και τα μετωμένα κλωνάρια των αραιών τουφών εγκαταλείφθησαν για πάντα. Ο προαγγελθείς πλούτος έφτασε μόλις άνοιξαν τα μπουμπούκια στις γλώσσες των πουλιών και μια κυλινδρική πέτρα σκορπίστηκε σε χίλια σε τρεις χιλιάδες θραύσματα γιομάτα σπέρμα που φώτισαν τον ουρανό. Τότε άνοιξε ο κριτής όλων των αγώνων την ψυχοσύνθεσή του και ενώπιον των ριγούντων στιφών η χοάνη της αμαρτίας εξαπέλυσε  τον καταρράκτη των θείων δώρων που πέσανε στη δονούμενη έκταση τα πάντα από την αρχή όλα άσπιλα όλα λυτρωμένα επάνω στη συνηθισμένη γη και μέσα στον κρατήρα του οριστικού σαπφείρου.  

ΕΛΟΝΟΣΙΑ
Τους βοστρύχους τους έλουσαν με μέλι. Ποταποί εκμεταλλευταί των ουσιαστικών κόπων ολοκλήρου γενεάς παρεδόθησαν αμαχητί και ακροποδητί παρέκαμψαν την τετραγωνίαν των εορταζόντων αγγέλων. Την ημέραν εκείνην τα κλωστήρια κατέρρευσαν. Τρεις φούρνοι έγιναν δάση και απάνω από τα φυλλώματα ανέπεμψε κραυγή κλιμακωτή μια δυστυχής γυναίκα που έχασε δυο γιους κι ένα χαριτωμένο πετεινάριο στους πολέμους της Κίνας. Ο πόθος της όμως παρέμεινε ως άγαλμα υψηλής εντάσεως και δεσπόζει τώρα αναγνωριζόμενος από τις βάρκες που πλέουν ολόγυρα παρά τα έσχατα επιχειρήματα των πολιτικών συγγραφέων ολοκλήρου εποχής.



ΜΑΡΟΚΙΝΗ ΚΥΡΙΑ
Μετά τη σύγχυση του κραυγάζοντος φωτοστεφάνου στυλώθηκε στο κράσπεδο της λίμνης και κρατώντας την μακριά της χαίτη προσπάθησε να ενστερνιστεί την αύρα. Σε λίγο μια βροχή κομψότερη και από τους διδασκάλους  των παρθεναγωγείων την λυπήθηκε και την αγκάλιασε από παντού. Το περιστέρι του θαμπού πλάσματος που την καραδοκούσε  έπεσε νεκρό στα πόδια της όπως πέφτει το κινούμενο σφοντύλι εκτός της μοίρας. Πιο σιγά σύρθηκε το πρωινό φύλλο για να μεταμεληθεί κοντά στο δράμα και το θαύμα που εδέσποζε μα η αλώβητη συναυλία των κρουνών και των πολυσύνθετων πλεονεκτημάτων  της ακαταμάχητης αγάπης των θυσάνων για το στήθος της πλάγιασε βαριά επάνω της και ικέτεψε το πόδι της να το παραπλανήσει  πρόσχαρα χωρίς την θαλπωρή που φέγγισε στο αριστερό της μάτι.

ΕΥΝΟΥΧΙΣΜΟΣ ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΩΝ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΑΝΟΙΞΕΩΝ (από την ποιητική συλλογή του Ανδρέα Εμπειρίκου ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ)
Όχι με στιλπνά βελούδα όχι με περιδέραια δεσποινίδων ισταμένων επί παραθύρων όχι με λαιμούς στρουθοκαμήλων και με γυμνήν αλγυδόνα φέρουσα στεφάνι απολωλότων φωσφορισμών εγένετο η κατάταξις των ηρώων και η διανομή των μυρωμένων σαγμάτων. Κανείς όμως δεν μπόρεσε να οικειοποιηθεί το πεπρωμένο του. Όπως το κλειδωμένο μανάρι που οιμώζει επάνω στο πάπλωμα του κλισιοσκοπείου σηκώθηκε ο φόβος μιας ολόκληρης συντεχνίας και ρίπτων τα σκεύη του στη θάλασσα παρεφρόνησε. Αμέσως διεσαλεύθη η τάξις των γυναικωτών αστυφυλάκων και κατέρρευσε ο αιωνόβιος κυκλών από το ράφι του κατασυντρίβων νεαρές όρνιθες παρασύρων προσευχομένους υακίνθους διαπομπεύων ιερείς και ιεροδούλους και συντελών τα μέγιστα εις την δημιουργία νέων προσχώσεων προ της εισόδου της μαρτυρικής πολίχνης. Εκεί που ανθούσε το διασημότερο χρωματουργείον σήμερα πουλούν παιδιά και αντί δύο δοντιών μπορεί κανείς να μεταβάλη την ατομικότητα μιας ερωτευμένης αγαλάδας σε τρόπαιο ανδρογύνου συγκροτήματος χωρίς άφεσιν αμαρτιών χωρίς λυπομανίαν χωρίς μεταβολήν προς τα δεξιά ή τα αριστερά μα μόνον με τ’ απαλά χαϊδολογήματα στοργικής ηλεκτροπυξίδος.


 [επιλογές λέξεων από την συλλογή του Ανδρέα Εμπειρίκου ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ, με ευχές για τα παραπατήματα των θλιμμένων και των κορυβαντιώντων, όπου Μια δεσποινίς σηκώθηκε μέσα στο σκότος κι αντικαταστάθη αμέσως απ’ άλλη δεσποινίδα η οποία παράθεσε γαμήλιο προπόνημα σε συσχετισμένες αναλαμπές εικοσακισχιλίων αιώνων. Αλλά η απαίτησις των κρίνων δεν εξεπληρώθη γιατί το ράπισμα του κηπουρού διετράνωσε την λευκοτάτη επιδερμίδα της νέας ημέρας και ζωήρεψε το φέγγος του άσπιλου στήθους της λέξης προς λέξη και σχεδόν διαγωνίως]


Δεν υπάρχουν σχόλια: