Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

ΟΙ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΑΦΟΡΜΕΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Πλάγιαζα στο σκοτάδι και την περίμενα ακούγοντας ν’ ανεβαίνει τη σκάλα μες τη δροσιά του σπιτιού σαν ψίθυρος από φιλιά κι ανάσες.
Γύρευα τότε να ξεφύγω μα η ομορφιά της στάλαζε στα κόκαλά μου νύχτες που μελετούσα το κενό πηγαίνοντας από την ηδονή στον Άδη.
Και τα λαγόνια της να φέγγουνε στον ύπνο μου ματόκλαδα και χείλια που τα ’σκιζε ο πόθος μου κι ο γυρισμός στον ύπνο μου μονάχα λίγος καπνός από μακριά, λουλούδια κι ένα δροσερό σταμνί.
Και το καράβι μου στην κήπο της δεμένο κι άγρυπνο σαν ένα μεγάλο μαύρο σκυλί μου θύμιζε κάποτε τους συντρόφους που χάθηκαν ή τις παράξενες αφορμές της αγάπης (ΣΤΗΣ ΚΙΡΚΗΣ από τη συλλογή του Γιώργη Παυλόπουλου ΤΟ ΚΑΤΩΓΙ 1971 – ART by Duy Huynh painting)




ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ
Κοντά σε τούτες τις πέτρες
μαύρες μέσα στο φως
κοντά στη φωνή του που χανόταν
μέσα στη δική μας
ή την ακούγαμε βαθύτερη
γεμάτη τρόμο
σαν να ξαναγύριζε από ξεροπήγαδο
πλάι σε κείνον που πέθαινε
και σε μας που υπομέναμε
τη θλίψη του αποχωρισμού
τον πόνο του θανάτου
κι ο ίδιος ίσκιος παντού
αλλά δροσιά πουθενά
ν’ ακουμπήσουμε
σε τούτους τους αδυσώπητους άμμους
θυμήθηκα τη θάλασσα
-όχι το πέλαγο με τα καράβια
τυραγνισμένο από τις έγνοιες μας-
θυμήθηκα τη θάλασσα
ν’ ανθίζει στο παράθυρό μας
και ξαφνικά
στη λάμψη του μεσημεριού
να σκοτεινιάζει.

ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
Εδώ ήταν η συνηθισμένη θέση του.
Ο άνθρωπος καθισμένος ανάμεσα
στη σιωπή του και τον καθρέφτη
κοιτάζοντας ένα πράγμα να καίγεται γρήγορα
κι ολοένα να σώνεται ασχημίζοντας.

Μπορούσε να υποφέρει ακόμη την αγάπη.
Καμιά φορά κουραζόταν
κοίταζε τότε κατά το ταβάνι
γεμάτο μάτια προσηλωμένα στα δικά του
και την αράχνη σε μιαν άκρη
κυματίζοντας να κατεβαίνει.

Ύστερα πέφτανε πάνω του μεγάλες πέτρες
χαλάσματα που τον κομμάτιαζαν
σε μικρές φωνές.

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ (… δίδαξόν με τα δικαιώματά σου ΨΑΛΜΟΙ)
Ήμουν είπε χαμένος
αλλά γιατί κύριε
τα μάτια σας ασπρίσανε
βλέπετε δεν υπάρχει τίποτα
μονάχα τούτο το σημάδι
εδώ τι βλέπετε ψιθύρισε
μη γίνεις εις εμέ τρόμος

ακολούθησαν γελοίες σκηνές
κάτω στο πάτωμα
ολολυγμοί και θρήνοι
ένα κουρέλι αυτός
από εκδηλωμένες ασέλγειες
σάρκες και κόκαλα
που καίγονταν

όμως μη με χτυπάτε είπε
ήμασταν εκεί στη Σταύρωση
τον άκουσα να με φωνάζει
χωρίς να βλέπω
μέσα στο φως που με τύφλωνε
πήδησα γρήγορα το φράχτη
και πάλι τον άκουσα να με φωνάζει
μα ήμουν χαμένος είπε

και τότε πήγα στο ποτάμι
κάθισα κάτω απ’ τις ιτιές
κι έπαιξα ήσυχους σκοπούς
με την κιθάρα μου

όμως ο δαίμονας με παραμόνευε
νύχτα με το λυχνάρι
διαβάζοντας περιστατικά
από λαγνείες και στο Μυστρά
το ρούχο ενός αγίου
χρώμα κόκκινο με περικάλυψε

ήμουν είπε χαμένος

ΑΛΦΕΙΟΣ
Ήταν μεσημέρι κι έπαιζε ακόμη με το ποτάμι
ο ήλιος την έδενε από τα μαλλιά
και το ρόδινο νερό γύρω στα λαγόνια της.

Έβλεπα πως ήμουν το ποτάμι
αλλά γινόμουν άλογο κατεβαίνοντας αφρισμένο
και κείνη διχάλα στη γαλάζια ράχη μου
αντιστεκότανε μαζεύοντας τη δύναμή της
καθώς εμπαίναμε στους ίσκιους
κάτω από τις ιτιές.
Κι εγώ γελούσα
και μη γελάς μου έλεγε
μη γίνεσαι όνειρο, φοβάμαι
σε φοβάμαι.

Από τότε πολλές φορές άκουσα τη φωνή της
ξυπνώντας μέσα σ’ αυτό το φως
μαύρο σαν ένα μελίσσι
που μου έτρωγε τα μάτια.

ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ
Κόντευε να χαράξει και πάνω στο πρόσωπό της
σχεδιασμένο στη στάχτη του κρεβατιού
με το φτερό του ύπνου
είδα να χάνεται το λίγο που έμενε από τη νύχτα.
Κι επειδή πολύ φοβήθηκα τη λησμονιά
έσκυψα στην ανάσα της και πήρα
την πάχνη ενός φιλιού.

Δεν  ήταν μήτε η ανάσα της
μήτε το λίγο που έμενε από τη νύχτα
αλλά κάτι φυλαγμένο μέσα μας από καιρό
και πάλευα να το κρατήσω.

Τούτο το απόσταγμα μιας χαραυγής
ήταν ζωή ολόκληρη
ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως.

Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή: πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν… Στον μέλλοντα, λοιπόν, αιώνα αυτοί θα τρέξουν στο ΤΑΜΕΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ να ζητήσουν μια θέση και βέβαια θα πληρώσουν μ’ ένα Ποίημα… Η φωνή του Γιώργη Παυλόπουλου έχει φυσικό χάρισμα να μπορεί να αφηγηθεί και μάλιστα με τρόπο ποιητικό: ξέρει να παίρνει τις ανάσες της και να μην πνίγεται, όταν ψηλώνει, να μην σβήνει όταν χαμηλώνει…

Δεν υπάρχουν σχόλια: