Παρασκευή, 4 Μαΐου 2018

ΙΣΚΑ Ο ΛΟΓΟΣ ΚΟΡΩΝΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΤΑΧΤΗ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ


(ΠΡΟΛΟΓΟΣ) Χρόνια τώρα οι ορμητικοί θαλασσοπόροι μας αποκάλυψαν θάλασσες και ηπείρους, ακόμα μας κληροδότησαν αστρολάβους και πυξίδες και σωρό πορτολάνους για μας τόσο ποιητικούς με τα’ απερίγραπτης ομορφιάς παλιά ανεμολόγια
με κάποιο λαφρύ ρίγος να δώσω μια βουτιά μέσα στη γαλαζένια δροσιά
τόσο απαλά με περιβάλλει το κύμα σαν αγγίζει τα μάτια μου τα μαλλιά μου και μέχρι την άκρη των ποδιών μου
τόσο χαρούμενο τόσο πλανερό ολάκερο το χάδι που γίνομαι μεταξένιο θάμπος
ίσκα ο λόγος κορώνει το μυαλό στάχτη τα χρόνια
πέρα διαγράφονται τα βουνά της Εύβοιας
σύννεφα ασπρόμαλλα σαρώνουν τις κορυφές
ανατέλλει ο ήλιος και ρίχνει επάνω μου ένα ολόισο βερυκοκί μονοπάτι
σαλεύει σιγά-σιγά ακολουθώντας το βλέμμα μου καθώς διασχίζω τον κόλπο ολότελα παραδομένη στην αυγή…
(ΕΠΙΛΟΓΟΣ) μετά από το 2000 ο Ζακ Υβ Κουστώ και οι άλλοι επιστήμονες θα μας κάνουνε ν’ αγγίξουμε τη χλιδή της ανακάλυψης την έξαλλη ζωή της ύλης την αξία ενός άστρου για μας σε εκατομμύρια χρόνια φως απόσταση
τότε ένα βίος ποίησης δε θα βρίσκεται πια για κανέναν στο υπερπέραν
 [ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΥΜΑΤΑ ΜΝΗΜΗΣ  από τη συλλογή της Ματση Χατζηλαζάρου 7χ3 επτά γραπτά στα ελληνικά, Sept texts en francais, Seven writings in emglish  – στη φωτογραφία η Μάτση όπως την απαθανάτισε ο Ανδρέας Εμπειρίκος]



ΠΟΣΗΝ ΑΓΑΠΗ ΕΣΥ ΧΑΡΟΝΤΑ ΣΤΥΓΝΕ ΡΗΜΑΞΕΣ ΦΕΤΟΣ
Υπάρχει η φλούδα του δένδρου με τις κηλίδες και μερικά φτερά γλάρου σαν ταξιδεύουν ανέμελα όπου τα σέρνει το κύμα  να και οι κλέφτες ολοστρόγγυλοι ακτινωτοί
σπόροι ανεμόφιλοι δίχως βάρος τρέχουνε γρήγορα πάνω στη θάλασσα         τούτοι έτσι γήινοι κι όμως άφοβοι μεταναστεύουν απ’ την μια ακτή στην άλλη
οίστρος νιότης
είναι μνήμης χόβολη
της νύχτας φέγγος
ν’ ατενίσεις το μεσημέρι μια πληθώρα αντανακλάσεις όμοιες κάπως με μεγάλα λέπια ψαριού ή και με κάτι αρχιτεκτονικά στολίδια          σιγοξυματίζουνε μέσα στην ανάσα του καλοκαιριού ο Jevier Vilatoma donne a voir” αυτό το παιχνίδισμα των κρυσταλλένιων νερών
συ όλοι όλα
της σκέψης γέννημα
πίσω που πάμε
τόσα είδη φύκια κατά μήκος της ακτής αλλάζουνε χρώμα ακολουθώντας τις εποχές                 κοίταξε τώρα τα όμορφα καστανά πλοκάμια του βράχου όταν σηκώνει το κεφάλι πάνω απ’ το νερό                  με την πανσέληνο εδώ θα ’ρθουν να περιδιαβάσουν τα καβούρια
ομορφιά μου
εξαπλέξ ροδόλευκο
τι να σε θέλω
κάποια μέρα έπλεε ξένοιαστα δίπλα μου μια μεγάλη χελώνα              έδειχνε στον ήλιο την ολοστρόγγυλη κοιλιά της                   σε ορισμένα νησιά το μεγάλο αδειασμένο καύκαλό της έχει νανουρίσει άπειρα μωρά
λέξεις γανώνω
μήπως αποκάνω
για μας τη θανή
της στεριάς ο άνεμος πατικώνει κάθε κύμα σχηματίζει τις σπιλιάδες που γλιστράνε πάνω στα νερά και γρήγορα ξεγίνονται            τα κλαριά των δένδρων με τούτο τον καιρό είναι πισθάγκωνα δεμένα                   αν ένα βαρύ σύννεφο διασχίσει τον ουρανό εκεί κοντά θα χρωματίσει τη θάλασσα με άσπρες και ασημιές λουρίδες
ήλιε άκου
σε κι εγώ ρινίσματα
γαλάζιου άστρου
δελφίνια κέφι πηδήματα μέσα στα γάργαρα νερά από παντού και συνέχεια βουτιές κάτω από του καραβιού την πλώρη                αφροί παιχνίδια ακόμα πιο εύθυμα και έντονα από τις λαχανιασμένες φωνές μας και τα γέλια                 μονομιάς βρισκόμαστε εγκαταλειμμένοι ύστερα από την τελευταία παράτα όπως κάνουν οι ακροβάτες
το σκάφος τρέχει
ακτές ξεδιπλώνονται
ό,τι δεις φθίνει
ο ήλιος κρύβεται μέσα στα σύννεφα             κομπολόι ανάβουν οι αστραπές           ένας ήχος χασέδες που σκίζονται              επιτέλους κολυμπάω με τη βροχή τώρα που γίνεται κατακλυσμός κεραυνοί και βροντές                ναι ένα σύννεφο όταν γίνει ρευστό φέρνει τη ζωή στη γη           όμως χύνει μαζί απάνω μας το ανθρώπινο μίασμα που με απληστία έχει αντλήσει από ωκεανούς λίμνες και ποτάμια             αντλεί επιπλέον και από τους γλοιώδεις χυμούς των πτωμάτων
ι οι άοκνοι
παρεμβαίνουν θεριστές
σε τόσους βίους
υπάρχουνε πλήθος μελίχρωμες μέδουσες που πλέουνε γύρω μας         κάθε μια διαφορετική σε μέγεθος όλες όμως στολισμένες με μαβιά κρόσσια   φαίνεται πως τα’ αυγουστιάτικα ρεύματα θέλουν την επίδειξη τούτης της θαλάσσιας ομορφιάς μαζί με τα άγχη που γεννάει
ψαχνό της ζωής
κρυφά σε μηρυκάζω
χώρος μιας θέρμης
α κείνες οι νύχτες της μπουνάτσας όταν κάθε χτύπος του κουπιού χαράζει μια φωσφορένια γραμμή μες στα γκρίζα νερά              στιγμιότυπα σχέδια αφηρημένα          σβήνουνε όποτε πέφτουν οι ψυχρές ακτινοβόλες σταγόνες και κυλάνε από τα κουπιά που σηκώνονται ξανά και ξανά            αν κολυμπήσεις εδώ γυμνός κάθε σου πόρος γίνεται μια φουσκωτή κουκίδα λαμπερή          απόλυτη σωματική μαρμαρυγή

 [Την πιο ηδονική αφή την έχει το σταφύλι του πρωί, σαν είναι δροσερό και σκεπασμένο με κείνη την άχνη τη λεπτή. Πιάνω την κοιλιά σου, με τα τρία μου δάχτυλα, και μου γεννιέται πάλι η εικόνα της δροσιάς του αμπελιού. Δεν θέλω ανεμώνες κόκκινες, θέλω να χώσω τη μούρη μου μες στα μαλλιά σου, που ’ναι σα χόρτα στην άκρη του ποταμού. Ερχομός, δεσμός, αναχώρηση: να τα κρατήσουμε σαν το χαρταετό επιλογές λέξεων από τη συγκεντρωτική συλλογή ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ της Μάτση Χατζηλαζάρου, όπου τα λουλούδια των δένδρων είναι τα πουλιά, το σιγανό κελάηδισμα της θάλασσας είναι η πτώση της βροχής στο τελευταίο τεμπέλικο κύμα του ακρογιαλιού. Λες κι ήτανε χθες βράδυ ακρογιάλι το σώμα μου κι Ποίησή μας η Ζωή.]


Δεν υπάρχουν σχόλια: