Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

ΓΙΟΜΑΤΗ ΑΓΩΝΙΑ ΣΑΝ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ, ΚΥΟΦΟΡΕΙΣ ΤΗ ΛΑΒΑ ΜΟΥ (κι ανακυκλώνεται ο χρόνος μέσα μας):


Κι ήτανε λέει η θάλασσα χρυσή κι ο ήλιος ήτανε γαλάζιος και το κορμί σου ήταν πέτρινο κι οι βράχοι ρόδινοι έφηβοι που τραγουδούσαν για να διώξουμε το φόβο της σιωπής σου (ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ)
Παράθυρο κλειστό το πρόσωπό σου και οι ρυτίδες, που το μέτωπό σου χάραξαν, γρίλιες μισανοιγμένες. Έσκυψα τάχα για να πάρω ένα φιλί κι είδα το λογισμό σου έναστρο ουρανό (ΣΙΩΠΗ)
Ήτανε λέει διάφανο το στήθος σου κι είδα σα σε ρολόγι ανοιγμένο, το μηχανισμό των σπλάχνων σου να δίνει αίμα και κίνηση στα δυο σου χέρια, δείχτες της αγάπης (ΕΡΩΤΙΚΟ)
Στη μέση του μεσημεριού η δίψα σου, στης δίψας σου τη μέση ένα πηγάδι δίχως νερό, γιομάτο σαύρες και ψοφίμια. Κι έσκυψες πάνω απ’ το πηγάδι κι έκλαψες κι εκείνο σου ’πε: «σ’ ευχαριστώ για τη δροσιά» (ΠΛΗΡΩΜΗ)
Ήταν μια μαύρη κεφαλοδεσιά και τίποτε άλλο, ούτε καν το περίγραμμα προσώπου, ένα κομμάτι νύχτας μέσα στο μεσημέρι το θαμπωτικό. Ήταν μια μαύρη κεφαλοδεσιά και πέρασε, γυρεύοντας να ντύσει ένα λιγμό (ΑΓΩΝΙΑ)
 (ΠΕΝΤΕ ΟΝΕΙΡΑ από τη συλλογή του Αργύρη Χιόνη ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΦΩΤΟΣ 1966 – και με ΚΛΙΚ στην εικόνα ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΝΑΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΟΧΙ από την ίδια συλλογή]




ΦΩΝΗ
Ήμουν παιδί
κι ένιωθα να γεννιέται
μέσα μου,
σαν όνειρο,
ο μύθος της ζωής.
μεγάλωσα
κι έγινε ο μύθος
σάρκα και αίμα.
Πέθανα
κι έγινε πάλι ο μύθος
όνειρο

ΠΟΡΕΙΑ
Πάρτε το λείψανο από δω
κι αλλάξτε γρήγορα
σεντόνια.
Θα ’ρθει σε λίγο
νιόπαντρο ζευγάρι
και πάνω στο κρεβάτι αυτό
θ’ αγκαλιαστεί.
Μ’ άσπρος λεμονανθούς
διώξτε της αποσύνθεσης την μπόχα
κι ανοίξτε τα παράθυρα
για να σβηστούν τα νεκροκέρια.
Πριν να σαπίσει
ο στερνός ο στεναγμός,
ν’ αναστηθεί καινούριο γέλιο·
πριν μας κερδίσει
ο καημός,
να γεννηθεί καινούρια ελπίδα.

ΑΝΑΜΟΝΗ
Η μεγάλη αράχνη,
η μαύρη αράχνη,
υφαίνει, υφαίνει τον ιστό της
Χθες ζούσα, τώρα ζω,
αύριο δεν ξέρω αν θα ζω.
Αυτή είναι η ηλικία της ύπαρξής μου
κι η ιστορία της.
Κι η μεγάλη αράχνη,
η μαύρη αράχνη,
υφαίνει, υφαίνει τον ιστό της
και περιμένει.

ΠΕΡΑΣΜΑ
Πιάνω το χέρι σου
και ξαναβρίσκω
τ’ ανθρώπινο σχήμα σου.
Ξαναθυμάμαι τη σάρκα μου
και χτίζω ένα σπίτι·
ξαναθυμάμαι το θάνατο
και γεννάω παιδιά·
ξαναθυμάμαι την ηλικία μου
κι ανοίγω έναν τάφο·
κι ύστερα κάθομαι
κι ακούω, στον ήχο των βημάτων σου,
το πέρασμα του χρόνου,
κι ακούω κι ακούω…
και περιμένω
την ώρα που τ’ ανθρώπινο το σχήμα σου
θα ξαναχάσω.

ΓΕΝΕΣΗ
Εν αρχή ην το σκότος
Ύστερα ήρθες εσύ
και φύτεψες κατάστηθα στη νύχτα
μιαν αχτίδα.
Και εγένετο φως,
ημέρα πρώτη.
Ήτανε τότε που γεννήθηκε
η όρασή μου
και γνώρισα τα χέρια σου
και χάρηκα
γιατί ταιριάζανε
τα δάχτυλά σου στα πλευρά μου.

ΑΦΑΙΡΕΣΗ
Θα μείνει το χέρι
λευκό και μετέωρο
σαν γλάρος αποχωρισμού
ή σαν μαντίλι
κεντημένο με κλωστές
γαλάζιες.
Μόνο το χέρι,
μια απόπειρα φωτός
μες στο σκοτάδι,
μια τρέμουσα αίσθηση
ζωής,
μια βεβαιότητα
ότι μπορούμε ακόμα
να υφάνουμε τραγούδια
με τα χρώματα της ίριδας,
ότι μπορούμε ακόμα
να βαδίσουμε
πάνω στης μουσικής
το τεντωμένο νήμα.
Μόνο το χέρι που θα δείχνει…
δεν θα δείχνει τίποτα·
που θα παίρνει…
δεν θα παίρνει τίποτα·
που θα δίνει…
δεν θα δίνει τίποτα,
γιατί θα ’χει
όλη την πληρότητα
της φωτεινής σιωπής του.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Εκεί που τέλειωνε ο θάνατος
άρχιζαν οι αγαπανθοί
και τα ορτύκια,
άρχιζαν οι καλύβες
που στέγαζαν τα φιλιά
και τα σμιξίματα,
άρχιζαν οι καρποί της γλυκερήθρας.
Εκεί, στη γη που μύριζε
φλισκούνι κι άνηθο,
φυτέψαμε το πρώτο μας τραγούδι
κι ανοίξαμε τα σπλάχνα μας
στου ήλιου το σπέρμα.
Κι ανακυκλώθηκε ο χρόνος
μέσα μας,
κι ήρθε ο καιρός της γέννας,
κι ήρθε ο καιρός της νύχτας,
γιατί είδαμε στα μάτια
των παιδιών μας
το χρώμα του θανάτου
που ’χαμε ξεχάσει.

ΕΙΜΑΙ ΠΛΑΣΜΕΝΗ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΩ Μ’ ΕΚΣΤΑΣΗ ΤΟ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ, είπες. Εγώ ’μαι γέννημα του νόμου της φωτιάς, απάντησα. Είμαι ο νικητής κι είσαι η πορθημένη πόλη. Μπορώ να σ’ αποκτήσω μεσ’ απ’ τη σφαγή, πάνω σ’ ένα κρεβάτι πύρινο, κάτω απ’ τη φτερούγα του θανάτου. Ήμουν πλασμένη να γεννώ καρπούς αγάπης, είπες κι εγώ σου φύτεψα στα σπλάχνα της φωτιάς το σπέρμα. Τώρα, γιομάτη αγωνία, σαν ηφαίστειο, κυοφορείς τη λάβα μου.  [ΔΙΑΛΟΓΟΣ από τη συλλογή του Αργύρη Χιόνη ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ ΦΩΤΟΣ 1966: Κάθε λέξη είναι μια αχτίδα, κάθε Ποίημα μια απόπειρα φωτός]


Δεν υπάρχουν σχόλια: