Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

Η ΜΕΘΗ ΤΩΝ ΚΥΜΑΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΠΑΕΙ Ο ΠΟΝΤΟΠΟΡΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛΗ ΤΟΥ

Γαλήνια νύχτα το βελούδο της σιγής μέσα στ’ αστέρια που κυλούν στην πρύμνη για το ταξίδι των ιστών για το ταξίδι των αρμάτων Αρματωσιάς μιας σκούντας ηνιόχου τεθρίππου βαίνοντος προς την χαρά καταυλισμών ατσίγγανων με κοριτσάκια πιο θελκτικά κι από τα μάτια τους όταν σκιρτούν στην πάχνη της πρωίας (ΩΣ ΕΡΓΟΝ ΑΤΕΛΕΥΤΗΤΟΝ από την ποιητική συλλογή του Ανδρέα Εμπειρίκου ΕΝΔΟΧΩΡΑ- ενότητα: Τα Κάστρα του Ανέμου 1934]



ΚΡΙΟΣ  (από την Ενδοχώρα του Ανδρέα Εμπειρίκου)
Της νηφαλίου πομπής τα περιστέρια
Χτυπούν τα ράμφη τους στα γυάλινα ανθογυάλια
Κι από τα βήματα των οδηγών
Ανθούν τα κόκκινα λουλούδια των ενόρκων
Για την συσσπείρωσι στους θάμνους
Της δεκτικής προδιαθέσεως των κρίνων
Στα βελούδινα γάντια των ανθρακωρύχων
Όταν σκορπούν τα σκύβαλα στους κύκνους.

 ΠΥΛΗ (από την Ενδοχώρα του Ανδρέα Εμπειρίκου)
Η δράσι της γυναικός είναι στίλβουσα
Κοσμήματα στα ράφια σαν αστέρια
Βρέχει μια σκόνη από γαρύφαλλα
Ανοίγουν διψασμένα στόματα
Να πιουν την λέξη που θ’ ανθίσει
Σε κήπους δίχως σύρματα
Μα με την αίγλη επιτελίδος που προωθούν
Σαράντα λαμνοκόποι

ΔΕΛΕΑΡ (από την Ενδοχώρα του Ανδρέα Εμπειρίκου):
Όταν χτυπούν τα κύματα τα φιλιστρίνια
Του βαποριού που ταξιδεύει στις Ινδίες
Μένει σιωπηλή στην κουπαστή του
Κοιτάζοντας τα κύματα μια νέα
Ενώ θωπεύει τους μαστούς της ο μνηστήρ
Μελλοντικός εξηγητής της γλώσσας των νουφάρων
Στους μυστικούς διαδρόμους της Σιγκαπούρης
Παρά τα δόκανα των ντόπιων και τους θρύλους
Νυχτερινών πουλιών και πρωινών εφημερίδων.



ΟΜΒΡΟΣ (από την Ενδοχώρα του Ανδρέα Εμπειρίκου)
Φλοίσβος λεπτός σαν μια κλωστή βελόνας
Φιλεί τα δάχτυλα της οπτασίας
Ενός ανδρός που κατοικεί σε κήπο
Και δρέπει τα φιλιά και τα φιστίκια
Μιας προσφοράς ασύγκριτης
Μιας προσφοράς ερωτικής
Μιας προσφοράς δυο-τρεις φορές και πάσα μέρα
Πριν φτάσει το κομπόδεμα του χρόνου

ΗΧΩ (από την Ενδοχώρα του Ανδρέα Εμπειρίκου)
Τα βήματά μας αντηχούν ακόμη
Μέσα στο δάσος με τον βόμβο των εντόμων
Και τις βαριές σταγόνες απ’ το αγιάζι
Που στάζει στα φυλλώματα των δένδρων
Κι ιδού που σκάζει μέσα στις σπηλιές
Η δόνησις κάθε κτυπήματος των υλοτόμων
Καθώς αραιώνουν με πελέκια και κορμούς
Κρατώντας μεσ’ στο στόμα τους τραγούδια
Που μάθαν όταν ήτανε παιδιά
Και παίζανε κρυφτούλι μεσ’ στο δάσος.

ΟΡΘΡΟΣ (από την Ενδοχώρα του Ανδρέα Εμπειρίκου)
Φρενήρης μα ευσταθής
Ο πώλος της ημέρας εισελαύνει
Στο στόμα της ανοίξεως και μέλπουν τα πουλιά
Με την αιθρία μέσα στη φωνή τους
Καθώς αυλοί που αντιλαλούνε σε χλωρίδα
Δρακός αγγέλων εν εκστάσει διατελούντων
Σαν ανεμώνες που προέρχονται
Από τα πέταλα της ηδονής

ΚΡΗΠΙΔΩΜΑ (από την Ενδοχώρα του Ανδρέα Εμπειρίκου)
Η θυμωνιά στέκει στο σύθαμπο
Μέσα της συσσωρεύονται οι θρύλοι του τοπίου
Κοτσύφια της αυγής ενός πατέρα
Εξιστορούν τα πάθη της ημέρας
Κι οι θυγατέρες του φυλάττουν
Με προσοχή τους πίθους των ονείρων
Που ακόμη μεγαλώνουν και πληθαίνουν
Τους παλαιούς καημούς των δαναϊδων.

ΤΟ ΡΗΓΜΑ (από την Ενδοχώρα Ανδρέα Εμπειρίκου ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ)
Γδέρνονται πάλι τα γεράκια
Και στα πυκνά κλαριά του δάσους
Παραμιλούν οι άνεμοι και συνυφαίνονται
Με τα μαγνάδια της ερειπωμένης πόλεως
Με τα ρινίσματα του χάλυβος
Με τα παλιά φορέματα
και με τους στεναγμούς των καρωτίδων
Μιας άγνωστης δρακός ανθρώπων που παλεύουν

 [επιλογές λέξεων από την συλλογή του Ανδρέα Εμπειρίκου ΥΨΙΚΑΜΙΝΟΣ, με ευχές για τα παραπατήματα των θλιμμένων και των κορυβαντιώντων, όπου Μια δεσποινίς σηκώθηκε μέσα στο σκότος κι αντικαταστάθη αμέσως απ’ άλλη δεσποινίδα η οποία παράθεσε γαμήλιο προπόνημα σε συσχετισμένες αναλαμπές εικοσακισχιλίων αιώνων. Αλλά η απαίτησις των κρίνων δεν εξεπληρώθη γιατί το ράπισμα του κηπουρού διετράνωσε την λευκοτάτη επιδερμίδα της νέας ημέρας και ζωήρεψε το φέγγος του άσπιλου στήθους της λέξης προς λέξη και σχεδόν διαγωνίως] 

Δεν υπάρχουν σχόλια: